Geçtiğimiz günlerde Fuar38 için kaleme aldığım yazıya, “Bir Fuar Değil, Çocukluğumuza Açılan Bir Kapı” başlığını atmıştım.

O yazımda, bazı projelerin betonla, demirle ve asfaltla yapılmadığını; insanların kalbine dokunduğunu, yıllardır unuttukları duyguları yeniden hatırlattığını anlatmıştım.

Fuar38’in yalnızca bir konser ya da eğlence alanı olmadığını, bir şehrin hafızasını yeniden ayağa kaldırdığını söylemiştim.

Fuarın 13’üncü gecesinde yaşadığım bir an ise bütün bu düşüncelerimin tek cümlelik özeti oldu.

O gece Fuar38 sahnesinde, 80’li ve 90’lı yılların hafızalarda yer eden güçlü seslerinden Recep Alemdar vardı.

Konser alanına gelen vatandaşları gördüğümde, Kocasinan Belediye Başkanı Ahmet Çolakbayrakdar’ın amacına ulaştığını bir kez daha anladım.

Çünkü o gece insanlar yalnızca bir sanatçıyı dinlemeye gelmemişti.

Çocukluklarını, gençliklerini, yarım kalan hatıralarını ve yıllardır içlerinde sakladıkları o güzel günleri yeniden yaşamaya gelmişlerdi.

Recep Alemdar sahneye çıktı…

İlk notalar yükseldiğinde fuar alanının havası bir anda değişti. Bazı şarkılar vardır; daha ilk cümlesinde sizi bulunduğunuz yerden alır, yıllar öncesine götürür.

“Geceler” başladı…

Bir anda takvim yaprakları geriye doğru çevrildi.

Kasetlerin özenle kalemle sarıldığı, radyodan sevdiğimiz şarkı çıktığında sesin sonuna kadar açıldığı, insanların birbirlerine daha çok vakit ayırdığı yıllara gittik.

Ardından “Hunat Mahallesi” yankılandı…

Bu şarkı Kayseri için sadece bir eser değildi. Bir mahallenin, bir dönemin, sokakların ve hatıraların sesiydi. Şarkıyı dinlerken sanki eski Kayseri yeniden gözlerimizin önünde canlandı.

Sonra “İmkânı Var mı?”…

İmkânı var mıydı gerçekten?

Yılları geri getirmenin…

Kaybettiğimiz zamanı yeniden yaşamanın…

Çocukluğumuzun geçtiği sokaklara, eski dostluklara, annemizin ve babamızın elimizden tutarak bizi fuara götürdüğü o günlere yeniden dönmenin imkânı var mıydı?

Belki zamanın kendisini geri getirmek mümkün değildi.

Ama o gece anladık ki hatıraları yeniden canlandırmanın imkânı varmış.

Recep Alemdar’ın sesi, aile çay bahçesindeki kalabalık ve insanların yüzündeki tebessüm hepimizi 80’li ve 90’lı yıllara götürdü.

Konser devam ederken Recep Alemdar birkaç şarkısını seslendirdikten sonra Başkan Ahmet Çolakbayrakdar sahneye çıktı ve vatandaşlara hitap etti.

Daha sonra birkaç gazeteci arkadaşımızla birlikte Başkan Bey’le Aile Çay Bahçesi’ne doğru yürümeye başladık.

Masalarda aileler oturuyor, çaylar içiliyor, eski günler konuşuluyordu.

Tam o sırada masalardan birinde oturan bir beyefendi Başkan Çolakbayrakdar’ın önünü kesti.

Söylediği cümle belki birkaç saniye sürdü ama bana göre bütün Fuar38 projesini anlatmaya yetti:

“Başkanım, çocukken babam beni fuara getiriyordu; şimdi ben babamı fuara getirdim.”

İşte olay buydu…

Benim için gecenin son noktası da bu cümleydi.

Çünkü o sözün içinde bir çocuğun heyecanı vardı.

Bir babanın evladına bıraktığı hatıra vardı.

Yılların nasıl hızla geçtiği, çocukların büyüdüğü, babaların yaşlandığı ve rollerin zamanla nasıl değiştiği vardı.

Dün babasının elinden tutarak fuara gelen küçük çocuk, bugün babasının elinden tutmuş onu yeniden aynı hatıraların içine getiriyordu.

Bundan daha güzel bir vefa olabilir mi?

Bundan daha güçlü bir geçmişe dönüş yaşanabilir mi?

O beyefendi, belki de farkında olmadan Başkan Çolakbayrakdar’a verilebilecek en büyük teşekkürü etmişti.

Çünkü bir belediye başkanı için yapılan bir projenin amacına ulaştığını gösteren şey yalnızca kalabalıklar ya da alkışlar değildir.

Asıl başarı, bir insanın çocukluğuyla bugününü aynı yerde buluşturabilmektir.

Ahmet Çolakbayrakdar bunu başardı.

Fuar38, çocukken babasının elinden tutarak fuara gelen bir evladın, yıllar sonra babasının elinden tutup aynı yere getirebildiği bir buluşma noktası oldu.

Fuar38’in asıl ruhu tam olarak burada saklıydı.

Daha önce de yazmıştım:

“Onlar sadece bir fuar kurmadılar; bir şehrin hafızasını yeniden ayağa kaldırdılar.”

O gece bu cümlenin karşılığını kendi gözlerimle gördüm.

Recep Alemdar’ın sesiyle geçmişe giden insanları, şarkılara hep bir ağızdan eşlik edenleri, gözleri dolanları ve yanındaki evladına eski fuar günlerini anlatan anne babaları gördüm.

Kimi ilk aşkını hatırladı.

Kimi kaybettiği bir dostunu…

Kimi gençliğini, kimi çocukluğunu, kimi de artık hayatta olmayan anne ve babasıyla geçirdiği o güzel günleri…

Şarkılar bazen yalnızca şarkı değildir.

Bazen bir fotoğraf albümüdür.

Bazen eski bir sokak…

Bazen yarım kalmış bir hikâye…

Bazen de babanızın elinden tutarak gittiğiniz çocukluk fuarıdır.

Recep Alemdar, Fuar38’in 13’üncü gecesinde yalnızca şarkılarını söylemedi. Hepimizin içinde yıllardır sessizce bekleyen hatıralara dokundu.

Bizi yeniden 80’li ve 90’lı yıllara götürdü.

Yeniden o eski fuarın kapısından içeri soktu.

Bu nedenle Fuar38’i hayata geçiren Kocasinan Belediye Başkanı Ahmet Çolakbayrakdar’ı ve emeği geçen herkesi bir kez daha yürekten kutluyorum.

Bu proje devam etmeli.

Hem de her yıl daha da büyüyerek…

Çünkü Kayseri bu fuarı sevdi.

Kayseri bu fuarı sahiplendi.

Kayseri, eski fuar günlerini ne kadar özlediğini gösterdi.

Belki yıllar sonra bugün Fuar38’e gelen çocuklar da büyüyecek. Onlar da kendi çocuklarının elinden tutarak aynı alana gelecek ve “Beni de küçükken babam buraya getirirdi” diyecek.

İşte o zaman Fuar38 yalnızca bir organizasyon değil, nesilden nesile aktarılan bir Kayseri geleneği olacak.

O gece sahnede Recep Alemdar vardı…

Ama aslında şarkı söyleyen hepimizin çocukluğuydu.

Ve gecenin en güzel sözü, kalabalıkların arasındaki bir evlattan geldi:

“Başkanım, çocukken babam beni fuara getiriyordu; şimdi ben babamı fuara getirdim.”

Gerçekten de her şeyi anlatan cümle buydu…