Son dönemde cemaat yapılanmalarına ve dernek görüntüsü altında faaliyet gösteren bazı oluşumlara yönelik düzenlenen operasyonları dikkatle takip ediyorum.

Baştan açıkça söyleyeyim:

Devletin attığı bu adımları doğru buluyor ve destekliyorum. Hatta bana göre geç bile kalındı.

Ancak başlatılan bu mücadele birkaç yapı, birkaç dernek veya birkaç şehirle sınırlı kalmamalıdır. Devlet burada durmamalı, daha ileri gitmelidir.

Çünkü biz bu filmi daha önce gördük.

Yıllarca bazı yapılara “Eğitim hizmeti veriyorlar”, “Yardım yapıyorlar”, “Bunlardan zarar gelmez” denildi. Siyasi bağlantıları görmezden gelindi, topladıkları paralar sorgulanmadı, devlet içerisindeki kadrolaşmalarına göz yumuldu.

Sonunda Türkiye’nin başına nasıl bir bela açıldığını hep birlikte gördük.

Aynı hatayı bir kez daha yapma lüksümüz yok!

Bugün devlet bir yapının üzerine gidiyorsa, elinde mutlaka bilgi, belge ve ciddi şüpheler vardır. Hiç kimse “cemaat”, “vakıf” veya “dernek” tabelasının arkasına saklanarak kendisine dokunulmazlık alanı oluşturmamalıdır.

Benim itirazım insanların inancına veya ibadetine değil.

İnsanların dini duygularını kullanarak para toplayanlara, sorgusuz itaat düzeni kuranlara, gençleri kontrol altına almaya çalışanlara ve devlet içerisinde güç elde etme hesabı yapanlara itiraz ediyorum.

Soruyorum:

Bu yapıların paraları nereden geliyor?

Toplanan bağışlar nereye harcanıyor?

Öğrenci evi ve yurt adı altında açılan yerlerde çocuklarımıza ne anlatılıyor?

Kamu kurumlarında kadrolaşma girişimleri var mı?

Siyasiler ve bürokratlarla hangi ilişkiler kuruluyor?

Dernek veya vakıf üzerinden kimlere ekonomik imkân sağlanıyor?

Bu soruların tamamı sorulmalıdır.

Son operasyonlar doğrudur; fakat yeterli değildir.

Sadece kamuoyunda adı duyulan yapılara değil, ülkedeki bütün cemaatlere, tarikatlara, vakıflara ve derneklere aynı hassasiyetle bakılmalıdır. Mali hesaplar, bağış trafiği, yurtlar, öğrenci evleri, eğitim faaliyetleri ve kamu kurumlarıyla kurulan bağlantılar şeffaf biçimde incelenmelidir.

Suç varsa operasyon yapılmalıdır.

Hem de arkasında hangi siyasi güç bulunduğuna bakılmadan!

Devlet kendisine yakın görülen yapıları koruyup diğerlerine operasyon düzenlerse bu mücadeleye kimse inanmaz. Hukuk herkese eşit uygulanmalıdır. Bugün bir dernek denetleniyorsa, yarın bir başkası da denetlenebilmelidir.

Gerçekten yardım yapan, eğitim veren ve hesabı açık olan bir kuruluşun denetimden korkmasına zaten gerek yoktur.

Ama dernek tabelası altında başka hesaplar yapanlar varsa onların kapıları da çalınmalıdır.

Kimse kusura bakmasın…

Bu ülke cemaatlerin, tarikatların veya kapalı grupların devleti değildir. Türkiye Cumhuriyeti Devleti hiçbir yapının arka bahçesi olamaz.

Ben son dönemde yapılan operasyonları bu nedenle önemsiyor ve doğru buluyorum. Devlet bu noktada geri adım atmamalı, başladığı işi yarım bırakmamalıdır.

Hatta daha ileri gitmelidir!

Çünkü bugün görmezden gelinen küçük bir yapı, yarın devletin karşısına büyük bir tehdit olarak çıkabilir. Sonra dönüp yeniden “Bunlar nasıl bu kadar büyüdü?” diye sormayalım.

Nasıl büyüdüklerini artık biliyoruz:

Denetlenmeyerek, korunarak ve susularak…

Şimdi susma değil, devletin bütün tabelaların arkasına bakma zamanıdır!

Kalın Sağlıcakla...