Kayseri’de bir fabrikanın makineleri sustu. O sessizliğin içinde işçilerin gelecek kaygısı, ailelerin geçim hesabı ve bu şehrin yıllarca biriktirdiği emek var. Orta Anadolu Mensucat’ın üretimini durdurması karşısında, Kayseri’yi temsil eden herkesin kamuoyuna açık bir cevap vermesi gerektiğine inanıyorum.

Günler öncesinden bu tehlikeye dikkat çekmiştim. Makineler sustuktan ve işçiler evlerine gönderildikten sonra yapılacak açıklamaların kaybedilen zamanı geri getirmeyeceğini söylemiştim. Bugün aynı endişeyle, fakat daha acil bir soruyla yazıyorum: Orta Anadolu’nun yeniden üretime dönebilmesi için ne yapılıyor?

73 yıllık emeğin geleceği

Şirket yönetiminin açıklamasına göre Kayseri’deki üretim 11 Eylül 2026 itibarıyla durduruldu. Tesislerin tamamen kapatılmasına yönelik takvimin de işlemeye başladığı belirtiliyor. Üretimin durması ile nihai kapanış arasındaki bu süreç, çözüm aramak için kullanılmalı.

1953’ten bu yana üretim yapan Orta Anadolu, Kayseri’nin sanayi hafızasında önemli bir yere sahip. Burada yalnızca bir şirketin bilançosunu konuşmuyoruz. Yıllarını bu fabrikaya vermiş insanların emeğini, ailelerin geleceğini ve üretimin çevresinde oluşan ekonomik hayatı konuşuyoruz.

Elbette bir işletmenin ekonomik sorunları yalnızca çağrılarla çözülemez. Şirket yönetiminin sorumlulukları, mali durumun gerçekleri ve sürdürülebilir üretimin şartları açıkça ortaya konulmalıdır. Ancak bütün bunların yapılabilmesi için önce tarafların aynı masada buluşması gerekir.

Mustafa Elitaş’a ve Kayseri milletvekillerine soruyorum

AK Parti Genel Başkanvekili Mustafa Elitaş’a açıkça sormak istiyorum: Orta Anadolu’nun üretimini sürdürebilmesi için hangi girişimlerde bulundunuz? Hangi bakanlarla görüştünüz? Şirket yönetimi, işçi temsilcileri ve ilgili kurumlarla ortak bir çalışma yürüttünüz mü?

Bu soruların cevabını Kayseri halkının bilmeye hakkı var. Bir girişim yapıldıysa hangi aşamaya gelindiği, yapılmadıysa neden yapılmadığı açıklanmalı.

Çağrım yalnızca Mustafa Elitaş’a değil. İktidarı ve muhalefetiyle bütün Kayseri milletvekillerine sesleniyorum: Sanayi ve Teknoloji, Ticaret, Çalışma ve Sosyal Güvenlik bakanlıkları nezdinde ne yaptınız? Bu mesele için ortak bir irade ortaya koyabildiniz mi?

Kayseri’nin beklediği, birbirini suçlayan açıklamalar değil; sorumluluğu, takvimi ve hedefi belli bir çözüm çalışmasıdır.

Şehrin yöneticilerinden somut cevap bekliyorum

Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanı Memduh Büyükkılıç’a da soruyorum: Şirket yönetimiyle görüşüldü mü? Ankara ile temas kuruldu mu? Üretimin durmasının şehir ekonomisine, çalışanlara ve tedarik zincirine etkisi konusunda bir çalışma yapıldı mı?

Kayseri Ticaret Odası Başkanı Ömer Gülsoy, Kayseri Sanayi Odası Başkanı Mehmet Büyüksimitci, Kayseri Organize Sanayi Bölgesi yönetimi, sendikalar ve iş dünyasının temsilcileri… Bu meselede her birinizin üstlenebileceği bir sorumluluk var.

Finansmana erişim, enerji maliyetleri, ihracat pazarları ve borçların yapılandırılması konusunda hangi seçenekler değerlendirildi? Bir yol haritası hazırlanıyorsa kamuoyuyla paylaşılmalı. Şehrin insanları, geleceklerini ilgilendiren bu konuda belirsizlik içinde bırakılmamalı.

Sayın Cumhurbaşkanım, bu sese kulak verin

Kayseri’nin yöneticilerine bir soru daha yöneltiyorum: Orta Anadolu Mensucat’ın durumu Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’a aktarıldı mı? Aktarıldıysa hangi talepler iletildi ve nasıl bir karşılık alındı?

Ben de buradan doğrudan sesleniyorum:

Sayın Cumhurbaşkanım Recep Tayyip Erdoğan, Kayseri’nin 73 yıllık sanayi kuruluşunda üretim durmuş durumda. İşçiler ve aileleri geleceklerinden kaygı duyuyor. Orta Anadolu’nun yeniden üretime dönebilmesi için ilgili kurumların harekete geçirilmesini ve bütün çözüm seçeneklerinin acilen değerlendirilmesini istiyorum.

Kayseri’nin seçimlerde verdiği desteği hatırlamak mümkün. Ancak çalışanların geçim güvencesi ve bir şehrin üretim kapasitesi, siyasi tercihlerden bağımsız olarak sahip çıkılması gereken bir meseledir. Buradaki çağrım da bütün çalışanlar ve Kayseri’nin geleceği içindir.

Acil bir çözüm masası kurulmalı

Şirket yönetimi, ilgili bakanlıklar, yerel yöneticiler, oda başkanları ve işçi temsilcileri vakit kaybetmeden aynı masada buluşmalı. Fabrikanın yeniden üretime geçmesinin önündeki engeller somut verilerle ortaya konulmalı.

Finansman imkânları, borçların yapılandırılması, enerji ve üretim maliyetlerinin azaltılması, ihracat pazarlarının korunması gibi seçenekler; uygulanabilirliği ve çalışanların hakları gözetilerek değerlendirilmeli. Kamu kaynaklarıyla destek gündeme gelecekse bunun şartları, denetimi ve topluma sağlayacağı fayda da açıkça belirtilmeli.

İşçilerin ücret, tazminat ve diğer hakları ise bu süreçte belirsizliğe bırakılmamalı. Fabrikanın geleceği tartışılırken çalışanların bugünkü ihtiyaçları unutulmamalı.

Mesele ekmek ve emek

Bir fabrikanın üretimini durdurması, yalnızca makinelerin susması değildir. Bir babanın sabah gideceği iş için kaygılanmasıdır. Bir annenin mutfak masasında faturaları yeniden hesaplamasıdır. Esnafın müşterisi, nakliyecinin yükü ve tedarikçinin siparişi için endişe etmesidir.

Ben Gazeteci Yusuf Ağaşe olarak sormaya devam edeceğim: Kayseri’nin 73 yıllık fabrikası bu noktaya gelirken ne yaptınız, bugün ne yapıyorsunuz? Bu soruyu polemik olsun diye değil, kamuoyunun bilgiye ve çalışanların somut bir çözüme ihtiyacı olduğu için soruyorum.

Sayın Cumhurbaşkanım, Orta Anadolu’ya sahip çıkın. Kayseri’nin temsilcileri ve yöneticileri, elinizdeki imkânları ortak bir çözüm için kullanın. Mesele ekmektir, emektir ve bu şehrin üretim geleceğidir. Şimdi beklenen, açıklamaların ötesine geçen somut bir adımdır.