Kayseri’de bir esnafın dükkânına girin. Önce hâlini hatırını sorun, sonra da “İşler nasıl?” deyin.

Alacağınız cevap çoğu zaman aynı: “Dükkân açık ama iş yok.”

Bir zamanlar alışveriş için çarşıya çıkan insan şimdi önce fiyat soruyor, sonra cebini yokluyor. İhtiyacı olsa bile “Bir dahaki aya” deyip gidiyor. Esnaf müşteriye hak veriyor. Çünkü kendisi de akşam evine dönerken aynı hesabı yapıyor.

İşte Kayseri’nin sokağındaki ekonomi bu.

Masa başında önüne rakam koyup “Ekonomi iyiye gidiyor” diyen varsa buyursun, esnafla birlikte bir gün dükkânda otursun. Sabah kepenk açılırken başlayan masrafı, akşam kasa kapanırken elde kalanı görsün. Kira var, elektrik var, vergi var, çalışanının maaşı var. Satış olsa bile yerine aynı malı hangi fiyattan koyacağını bilememenin kaygısı var.

Esnaf sadece para kazanamamaktan şikâyet etmiyor. Önünü görememekten yorulmuş durumda.

Vatandaşın hâli de farklı değil. Maaş ya da emekli aylığı hesaba yattığı gün bölüşülüyor. Kira, fatura, mutfak, çocukların ihtiyaçları… Daha ay başlamadan para bitiyor. Pazarda fileyi doldurmak mesele, kasada toplam tutarı beklemek ayrı mesele. İnsanlar artık ne almak istediklerini değil, hangisinden vazgeçebileceklerini konuşuyor.

Kayseri çalışkan bir şehir. Esnafı sabah erkenden işinin başına geçer, akşama kadar müşteri bekler. Bu şehirde insan kolay kolay “Geçinemiyorum” demez. Gururundan söylemez, ailesini üzmemek için söylemez. Ama söylememesi, sıkıntı çekmediği anlamına gelmez.

Bir de esnafla vatandaşın karşı karşıya getirilmesine tahammül edemiyorum. Vatandaş fiyatı yüksek bulunca esnafa kızıyor. Esnaf maliyetlerini anlatmaya çalışıyor. Oysa ikisi de aynı daralmanın içinde. Tezgâhın iki tarafındaki insanlar birbirinin derdini biliyor.

Siyaset yapanlara buradan açıkça sesleniyorum: Kayseri ekonomisini konuşacaksanız kürsüden aşağı bakarak konuşmayın. Çarşıya gidin. Bir terziye, bir bakkala, bir lokantacıya, bir pazarcıya sorun. Sonra da o dükkândan çıkıp alışveriş yapan vatandaşın peşinden gidin; eve ne götürebildiğini dinleyin.

Seçim zamanı çarşıda el sıkışmak kolay. Zor olan, esnaf iş yapamadığında, vatandaş hesabını denkleştiremediğinde onların yanında durmak. “Sorunları biliyoruz” cümlesini artık yeterince duyduk. Bildiğiniz sorunlar için ne yaptığınızı anlatın.

Kimse bana “Kayseri’de ekonomi iyi” demesin.

Ekonomi iyiyse esnaf niçin akşam kasasını kaygıyla sayıyor? Vatandaş niçin markette eline aldığı ürünü rafa geri bırakıyor? Bir aile niçin ay sonunu getirmek için her hafta yeni bir şeyden kısıyor?

Bu sorulara cevap vermeden söylenen her pembe cümle, sokaktaki insanın yaşadığını yok saymaktır.

Ben Kayseri’nin ekonomisini rakamlardan önce insanların yüzünde görüyorum. Dükkânında müşteri bekleyen esnafın yüzünde. Pazardan eksik alışverişle dönen emeklinin yüzünde. Çocuğunun istediğini alamadığı için içi burkulan anne babanın yüzünde.

Siyasetçi ister iktidarda olsun ister muhalefette, önce bu yüzlere bakacak. Sonra konuşacak.

Çünkü Kayseri’de sokaktaki insanın derdi gerçek. O derdi güzel sözlerle kapatamazsınız.

Kalın Sağlıcakla...