Bir fabrikanın kapanması ne demektir, bilir misiniz?

Sadece makinelerin durması değildir.

Sabahın karanlığında işe gitmek için evinden çıkan bir babanın artık gidecek bir işinin kalmamasıdır.

Çocuklarının okul masrafını düşünen bir annenin, mutfak masasının başında kara kara hesap yapmasıdır.

Yıllarını aynı tezgâhın başında geçiren bir işçinin, bir sabah eline tutuşturulan kâğıtla bütün hayatının değişmesidir.

Bir fabrikanın kapanması, yalnızca demir kapısına kilit vurulması değildir.

O kapının ardında ekmek vardır.

Emek vardır.

Alın teri vardır.

Umut vardır.

Çocukların geleceği vardır.

İşte bu nedenle Orta Anadolu Tekstil’in kapanacağı yönündeki duyumları aldığımdan beri içim acıyor.

Ben burada “Fabrika kesin olarak kapanıyor” demiyorum. Daha önce de benzer iddialar gündeme gelmiş ve şirket tarafından yalanlanmıştı. Bugün konuşulanların da doğru olmamasını bütün kalbimle diliyorum.

Ama böyle bir ihtimalin bulunması bile Kayseri’nin ayağa kalkması için yeterlidir!

Çünkü Orta Anadolu sıradan bir fabrika değildir.

1953 yılından bu yana bu şehrin ekmeğidir, emeğidir, hafızasıdır.

Kayseri’nin sanayi tarihidir.

Nice babaların, nice anaların, nice evlatların hayatıdır.

Yıllarca bu fabrikanın kapısından girip çıkan insanlar çocuklarını büyüttü, evlerini geçindirdi, alın teriyle ayakta kaldı. O fabrikada dokunan yalnızca kumaş değildi; binlerce ailenin geleceği de ilmek ilmek dokundu.

Bugün binden fazla insana doğrudan ekmek veren, üretim kapasitesiyle Türkiye’nin ve Avrupa’nın en önemli denim fabrikaları arasında yer alan böyle bir değerin kapanması ihtimali karşısında bu şehir nasıl susabilir?

Nasıl hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam edebilir?

Nasıl oturup bekleyebilir?

Orta Anadolu’nun ışıkları sönerken Kayseri’nin ışıkları yanmaya devam eder mi sanıyorsunuz?

Bir fabrikanın bacası sönerse sadece o fabrika karanlıkta kalmaz.

Çalışanların evleri kararır.

Esnafın işi azalır.

Nakliyecinin tekeri durur.

Tedarikçinin kapısı kapanır.

Şehrin ihracatı, üretimi ve umudu yara alır.

Bugün mesele yalnızca bir şirketin geleceği değildir.

Mesele Kayseri’nin geleceğidir!

Buradan Kayseri’nin valisine, belediye başkanlarına, milletvekillerine, oda başkanlarına, sanayicilerine, sendikalarına ve kendisini bu şehrin büyüğü olarak gören herkese sesleniyorum:

Orta Anadolu’nun kapanma ihtimali varsa, neyi bekliyorsunuz?

Bu şehir sizden bugün sahip çıkmanızı bekliyor.

Fabrika kapandıktan, insanlar işsiz kaldıktan, makineler sustuktan sonra yapılacak açıklamaların hiçbir anlamı olmayacak.

O gün çıkıp “Çok üzgünüz” demek kolaydır.

Asıl mesele bugün o fabrikanın kapısını açık tutabilmektir.

Asıl mesele işçiler evlerine ekmek götürmeye devam ederken harekete geçmektir.

Asıl mesele kaybetmeden önce sahip çıkmaktır.

Gerekirse bütün milletvekilleri siyasi parti ayrımı gözetmeden aynı masaya otursun.

Gerekirse bakanlıkların kapısı aşındırılsın.

Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı, Ticaret Bakanlığı, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı devreye sokulsun.

Finansman sorunu varsa çözüm aransın.

Enerji maliyetleri üretimi zorluyorsa destek sağlansın.

İhracatta sıkıntı varsa yeni pazarlar için kapılar açılsın.

Kredi borçları varsa yapılandırma imkânları araştırılsın.

Şirket sahipleri, siyasiler, bürokratlar, oda başkanları ve işçi temsilcileri aynı masada buluşsun.

Bir şey yapılsın!

Ama ne olur, bu şehir oturup Orta Anadolu’nun kapanışını seyretmesin!

Protokol sıralarında görünmekle, açılışlarda kurdele kesmekle, kürsülerde “Kayseri bir sanayi şehridir” demekle bu şehre sahip çıkılmış olmuyor.

İşte sanayi burada!

İşte üretim burada!

İşte emek burada!

İşte sahip çıkılması gereken değer karşımızda!

Bugün Orta Anadolu için konuşmayacaksanız ne zaman konuşacaksınız?

Bugün binden fazla çalışanın ekmeğini savunmayacaksanız kimi savunacaksınız?

Bugün Kayseri’nin en köklü sanayi kuruluşlarından birine el uzatmayacaksanız, yarın hangi fabrikanın kapısında fotoğraf vereceksiniz?

Bu fabrikanın kapanmasına göz yummak, binlerce insanın sessiz çığlığına sırt çevirmektir.

Kimse “Bu özel bir şirketin meselesidir” diyerek kenara çekilmesin.

Evet, Orta Anadolu özel bir şirkettir. Ama orada çalışan işçiler bu şehrin insanıdır. O fabrikadan evine ekmek götüren aileler bizim ailelerimizdir. O fabrikanın Kayseri ekonomisine kazandırdığı değer hepimizindir.

Bir şirketin kapatılması kâğıt üzerinde ticari bir karar olabilir.

Ama bunun acısı toplumsaldır.

Bedeli bütün şehre ödetilir.

Kayseri geçmişte pek çok değerini kaybetti. Her kayıptan sonra aynı cümleleri kurduk:

“Keşke daha önce sahip çıksaydık…”

“Keşke birileri bir şey yapsaydı…”

“Keşke bu noktaya gelmeseydi…”

Artık “keşke” demek istemiyoruz.

Orta Anadolu için yarın değil, bugün harekete geçilmeli.

Şirket yönetimi çıkıp açık ve net bir açıklama yapmalı.

Kayseri’nin yöneticileri fabrikanın kapısını çalmalı.

Milletvekilleri Ankara’da bu meselenin takipçisi olmalı.

Odalar ve sanayiciler sorumluluk üstlenmeli.

Bu şehir bütün gücüyle Orta Anadolu’nun arkasında durmalıdır.

Çünkü bir gün o kapıya kilit vurulursa, yalnızca bir fabrika kapanmış olmayacak.

Kayseri’nin hafızasından bir parça kopacak.

Bu şehrin sanayi tarihinden bir sayfa yırtılacak.

Binlerce insanın umudu yarım kalacak.

Yarın bir işçinin çocuğu, “Babamın çalıştığı fabrika kapanırken bu şehir ne yaptı?” diye sorduğunda verecek bir cevabımız olmalı.

“Oturdular ve seyrettiler” denilmemeli.

Ben bir Kayserili ve gazeteci olarak bütün kalbimle haykırıyorum:

Orta Anadolu yalnız değildir!

Orta Anadolu sahipsiz değildir!

Bu fabrikanın bacası sönmemeli.

Makineleri susmamalı.

Kapısına kilit vurulmamalı.

Tek bir çalışan bile çaresiz bırakılmamalı.

Birileri artık bir şeyler yapmalı!

Bu şehir ayağa kalkmalı, birleşmeli ve kendi değerine sahip çıkmalıdır.

Orta Anadolu kapanmamalı!

Kayseri de böyle bir değerin gözlerinin önünde kaybolmasına asla seyirci kalmamalıdır.