Türkiye genelinde cemaat, vakıf ve dernek adı altında faaliyet gösteren bazı yapılara yönelik operasyonlar devam ediyor. Devletin, hukuk dışına çıkan, kamu düzenini tehdit eden, kaynağı belirsiz para trafiği yürüten ve mensuplarını kamu kurumlarına yerleştirmeye çalışan her yapının üzerine kararlılıkla gitmesi gerekir.

Ancak mesele yalnızca cemaatlerden ve derneklerden ibaret değildir.

Kayseri’de yıllardır konuşulan, vatandaşın karşısına farklı biçimlerde çıkan bir başka yapılanma daha vardır:

“Sen, ben, bizim oğlan” düzeni…

Adamı olanın işini kısa sürede çözdüğü, olmayanın aylarca kapıda bekletildiği bir sistem kabul edilemez. Bir vatandaş hakkı olan hizmete ulaşmak için siyasetçi, bürokrat, parti yöneticisi, cemaat temsilcisi veya aracı aramak zorunda kalıyorsa orada sistem doğru işlemiyor demektir.

Devletin kapısında referans değil, hukuk konuşmalıdır.

Vatandaş Neden Aracı Aramak Zorunda Kalıyor?

Bir kamu kurumunda işiniz olduğunda size ilk sorulan soru “Dilekçeniz nedir?” değil de “Kimi tanıyorsunuz?” oluyorsa ortada ciddi bir problem vardır.

İşe alımlarda, ihalelerde, ruhsatlarda, imar işlerinde, kamu kurumlarıyla ilişkilerde ve belediye iştiraklerinde liyakat ile hukuk yerine siyasi yakınlık, cemaat, dernek veya tanıdık referansı konuşuluyorsa bunun adı hizmet değildir.

Bunun adı ayrıcalıktır.

Kayseri’de yaşayan her vatandaş devlete eşit mesafede olmalıdır. Bir parti yöneticisini tanıyanın işi hızla görülürken sıradan vatandaş aylarca sonuç bekliyorsa orada adaletten söz edilemez.

Devletin kapısına giden vatandaş, hakkını alabilmek için kimsenin önünde eğilmemeli, kimseye minnet etmek zorunda kalmamalıdır.

“Hakkın varsa işin görülür” anlayışının yerini “Adamını bulursan işin çözülür” anlayışı almışsa buna artık dur denilmelidir.

Siyasi Partiler Ticarethane Değildir

Siyasi partiler milletin sorunlarını çözmek, ülkeye ve şehre hizmet etmek için vardır. Hiçbir siyasi parti, yöneticilerinin veya çevresindeki belirli kişilerin ticari ilişkilerini büyüteceği bir merkez değildir.

Parti yöneticiliği; ihale takip etme, iş bağlama, makam dağıtma, ruhsat çözme, bürokrat üzerinde baskı kurma veya kişisel nüfuz sağlama aracı olarak kullanılamaz.

Kullanılıyorsa bunun adı siyaset değildir.

Siyaset, milletin emanetini taşımaktır. Kişisel kazanç ve menfaat kapısı değildir.

Parti binaları vatandaşın derdini dinleme yeri olmalıdır; iş ve ihale dağıtma merkezi değil. Bir siyasi partiye üye olmak hiç kimseye kamu kurumlarında ayrıcalık sağlamamalıdır.

Parti binasının kapısından giren işini çözüyor, girmeyen vatandaş devletin kapısında bekliyorsa orada hem siyasetin hem de devlet yönetiminin itibarı zarar görür.

Siyasi kimliği ne olursa olsun, hiç kimse bir kamu kurumunu kendi nüfuz alanı gibi kullanamaz. Kamu görevlileri de görevlerini siyasi aracılardan gelen telefonlara göre değil, kanunlara ve vicdanlarına göre yapmak zorundadır.

Kim, Hangi Referansla Göreve Getirildi?

Kayseri’de yalnızca işe alınanlara değil, önemli görevlere getirilen kişilere de bakılmalıdır.

Kim, hangi kurumda ve hangi ölçütlerle göreve getirildi?

Belediye şirketlerinin, iştiraklerin ve kamuya bağlı kuruluşların yönetimlerine atanan isimler hangi niteliklere göre belirlendi?

Liyakatleri mi esas alındı, yoksa siyasi yakınlıkları mı?

Aynı isimler neden sürekli farklı görevlerde karşımıza çıkıyor?

Bazı görevler neden dar bir çevre arasında paylaştırılıyor?

Bu soruları sormak suç değildir. Tam tersine kamu adına görev yapan herkes bu sorulara açık ve anlaşılır cevaplar verebilmelidir.

Çünkü devlet yönetiminde şeffaflık bir lütuf değil, zorunluluktur.

Kamu kurumları kimsenin aile şirketi değildir. Makamlar miras yoluyla devredilecek koltuklar, dostlara dağıtılacak hediyeler veya siyasi sadakatin karşılığı olarak verilecek ödüller değildir.

İhaleler ve Kamu Kaynakları Açıklanmalı

Kayseri’de kamu kaynaklarının kimlere aktarıldığı da şeffaf biçimde ortaya konulmalıdır.

İhaleler sürekli aynı şirketlere mi veriliyor?

Bu şirketlerin siyasetçilerle veya parti yöneticileriyle doğrudan ya da dolaylı ilişkileri bulunuyor mu?

Bazı firmalar, başkalarının ulaşamadığı bilgilere önceden mi ulaşıyor?

İhalelerde gerçekten rekabet sağlanıyor mu?

Doğrudan temin yöntemi hangi sıklıkla ve kimler için kullanılıyor?

Kamunun kiraladığı taşınmazlar, tahsis ettiği alanlar ve sağladığı imkânlar kimlere veriliyor?

Bunların hepsi kamuoyunun bilmesi gereken konulardır.

Şüpheleri ortadan kaldırmanın yolu, soruları soranları susturmak değil; belgeleri açıklamak ve denetimi güçlendirmektir.

Usulüne uygun yapılmış bir işin açıklanmasından kimse rahatsız olmaz. Rahatsızlık duyuluyorsa vatandaşın kuşkulanması da son derece doğaldır.

Dernek ve Vakıfların Para Kaynakları Denetlenmeli

Elbette her dernek, vakıf veya cemaat suç örgütü değildir. İnsanlara yardım eden, eğitimden kültüre kadar önemli çalışmalar yürüten çok sayıda sivil toplum kuruluşu vardır.

Ancak “dernek” veya “vakıf” tabelası hiç kimseye dokunulmazlık sağlamaz.

Özellikle yüksek bütçelerle faaliyet gösteren, önemli taşınmazlara sahip olan, kamu kurumlarından tahsis veya destek alan ve çok sayıda insan üzerinde etkili olan yapıların para kaynakları açık biçimde denetlenmelidir.

Bu paralar nereden geliyor?

Kimler bağış yapıyor?

Bağışların karşılığında herhangi bir kamu ayrıcalığı sağlanıyor mu?

Toplanan paralar hangi amaçlarla harcanıyor?

Dernekler ile şirketler, belediyeler, kamu kurumları ve siyasi çevreler arasında nasıl bir ilişki bulunuyor?

Yalnızca “Bağışlarla ayakta duruyoruz” demek yeterli değildir. Kaynağı, miktarı ve harcandığı yer belgelerle ortaya konulmalıdır.

Denetim, dürüst çalışan kuruluşları rahatsız etmez. Aksine onların üzerindeki şüpheyi kaldırır. Denetimden rahatsız olanların ise neden rahatsız olduğu ayrıca sorgulanmalıdır.

FETÖ’den Ders Almadık mı?

15 Temmuz hain darbe girişiminde bu ülke çok ağır bir bedel ödedi.

O gece gördük ki yıllarca “eğitim”, “hizmet”, “yardım” ve “dini faaliyet” görüntüsü altında büyüyen bir yapı, devletin en kritik kurumlarına kadar sızmıştı.

Hepimiz o gün “Bir daha asla” dedik.

Öyleyse aynı hataları başka isimler ve başka tabelalar altında tekrarlamamalıyız.

Devlet içinde hiçbir grubun, cemaatin, derneğin, vakfın veya siyasi çevrenin özel kadrosu oluşmamalıdır. Kamu görevlisinin bağlılığı yalnızca devlete, millete ve hukuka olmalıdır.

“Bizden olanı yerleştirelim” anlayışı, hangi yapı tarafından uygulanırsa uygulansın tehlikelidir.

Bugün görmezden gelinen küçük ayrıcalıklar, yarın devletin içinde kontrol edilmesi zor yapılara dönüşebilir. Bu nedenle mücadele yalnızca ortaya çıkmış örgütlere yönelik olmamalı; yeni yapılanmaların oluşmasını engelleyecek liyakat ve denetim sistemi de kurulmalıdır.

Benim İtirazım Bir Partiye Değil, Düzene

Burada açıkça ifade etmek isterim:

Benim itirazım belirli bir siyasi partiye, kuruma veya kişiye değildir. Benim itirazım, yıllardır farklı isimlerle devam ettirilen bu çürümüş düzene yöneliktir.

Bugün bir parti yapıyorsa ona, yarın başka bir parti yaparsa ona da itiraz ederim.

Çünkü yanlışın partisi olmaz.

Yolsuzluğun, kayırmacılığın, torpilin ve kamu hakkını gasp etmenin siyasi kimliği olamaz.

Kim yaparsa yapsın yanlıştır.

Bir gazeteci olarak görevimiz, duyduklarımızı araştırmak, gördüklerimizi yazmak ve kamu adına sorulması gereken soruları sormaktır. Bu sorular karşısında öfkelenmek yerine kamuoyuna açık, belgeli ve tatmin edici cevaplar verilmelidir.

Hakkında iddia bulunan herkes suçlu ilan edilemez. Ancak ciddi iddialar da “Siyasi saldırı” denilerek geçiştirilemez. İddialar bağımsız kurumlar tarafından araştırılmalı, suçsuz olanların üzerindeki şüphe kaldırılmalı, suçu bulunanlardan ise hukuk önünde hesap sorulmalıdır.

Kayseri Bu Düzeni Hak Etmiyor

Kayseri çalışkan insanların şehridir.

Sanayicisi, esnafı, işçisi, memuru, çiftçisi ve genci alın teriyle ayakta kalmaya çalışırken; dar bir çevrenin siyasi ilişkilerle, tanıdıklarla veya kamu imkânlarıyla büyümesine izin verilmemelidir.

Bir gencin işe girebilmek için parti kapılarında dolaşmak zorunda kaldığı, bir esnafın işini çözebilmek için aracı aradığı, bir yatırımcının ruhsat alabilmek için tanıdık bulmaya çalıştığı şehirde adalet duygusu yara alır.

Adalet duygusunu kaybeden toplumda güven kalmaz.

İnsanlar “Çalışanın değil, adamı olanın kazandığı” düşüncesine kapılırsa gençlerin geleceğe olan inancı da yok olur.

Bu nedenle yapılması gereken açıktır:

Kamu kurumlarındaki işe alım süreçleri ilan edilmeli, değerlendirme ölçütleri açıklanmalı, ihaleler herkesin ulaşabileceği şekilde yayımlanmalı, belediye şirketlerinin hesapları denetlenmeli, dernek ve vakıflara sağlanan kamu destekleri kamuoyuyla paylaşılmalıdır.

Kimin hangi göreve, hangi liyakat ölçütüyle getirildiği bilinmelidir.

Siyasetçiler ile yakınlarının kamu kurumları ve belediyelerle olan ticari ilişkileri şeffaf biçimde açıklanmalıdır.

Bunlar yapılırsa dedikodular azalır, devlete olan güven güçlenir ve dürüst çalışan insanların da hakkı teslim edilir.

Artık Bu Düzen Bitmeli

Kayseri’de “sen, ben, bizim oğlan” düzeni artık sona ermelidir.

Devletin kapısı herkese eşit açılmalıdır.

Vatandaş hakkını alabilmek için ne bir siyasetçinin telefonuna ne bir cemaatin referansına ne de bir dernek yöneticisinin aracılığına ihtiyaç duymalıdır.

Cemaat, dernek, vakıf veya siyasi parti fark etmez…

Hiç kimse devletin üzerinde değildir.

Hiç kimse Kayseri’yi kendi ticarethanesi, kamu kurumlarını kişisel nüfuz alanı, siyasi partileri de iş takip merkezi olarak göremez.

Makamlar gelip geçicidir. Kamu hakkı ise milletin emanetidir.

Bu emanete ihanet eden kim olursa olsun, hangi makama veya çevreye yakın bulunursa bulunsun hukuk önünde hesap vermelidir.

Kayseri’de artık “Adamın kim?” diye sorulmamalı.

“Hakkın var mı?” diye sorulmalıdır.

Çünkü devlet, adamı olanın değil, hakkı olanın yanında durduğu sürece devlettir.

Kalın Sağlıcakla....