Bazı geceler vardır; üzerinden yıllar geçse de gözlerinizi kapattığınızda ilk günkü gibi hatırlarsınız. Saatini, sesini, kokusunu, hatta yüreğinizin nasıl çarptığını bile unutamazsınız. 15 Temmuz da işte böyle bir gecedir. Bir milletin kaderine yazılmak istenen karanlığın, yine o milletin iradesiyle aydınlığa çevrildiği gecedir.

O akşam her şey sıradan başlamıştı. Evlerde aileler vardı, çocuklar oyun oynuyordu, televizyonlarda günlük hayatın telaşı akıyordu. Kimsenin aklına birkaç saat sonra Türkiye'nin tarihindeki en büyük ihanetlerden biriyle karşı karşıya kalacağı gelmiyordu.

Sonra haberler düşmeye başladı.

Köprüler kapatılmıştı.

Tanklar sokaklardaydı.

Savaş uçakları alçaktan uçuyor, silah sesleri yükseliyor, ekranlara yansıyan görüntüler milyonlarca insanın yüreğini sıkıştırıyordu.

O an herkes aynı soruyu sordu:

"Yine mi?"

Bu millet darbelerin acısını daha önce yaşamıştı. Demokrasiye vurulan her darbenin bedelini yıllarca ödemişti. Fakat bu kez farklıydı. Bu kez silahlar yalnızca devlete değil, doğrudan millete çevrilmişti. Türkiye Büyük Millet Meclisi bombalanıyor, emniyet binaları hedef alınıyor, masum insanlar kurşunların önünde bırakılıyordu. Kendi milletine silah doğrultanların açtığı ateş, sadece canları değil, vicdanları da yaralıyordu.

Fakat hesap etmedikleri bir şey vardı.

Bu milletin yüreğini...

Tarih boyunca nice badireler atlatmış, nice işgalleri püskürtmüş bu toprakların insanı, korkuya teslim olmayı hiçbir zaman öğrenmemişti. O gece de öğrenmedi.

Yaşlısı bastonuna yaslanarak çıktı sokağa.

Genci, "Ben de varım." diyerek meydanlara koştu.

Kadınlar dualarla evlatlarını uğurladı.

Babalar, çocuklarının gözlerine bakıp "Vatan sağ olsun." demenin ne kadar ağır olduğunu bir kez daha hissetti.

Kimsenin elinde silah yoktu.

Kimisinin elinde sadece bir Türk bayrağı vardı.

Ama bazen bir bayrak, bütün silahlardan daha güçlüdür.

Çünkü onu taşıyan yürek korkmuyorsa, hiçbir güç o milleti teslim alamaz.

O gece şehit olan 251 kardeşimiz, yalnızca bir rakam değildir. Her biri yarım kalan bir hayat, bekleyen bir anne, gözyaşı döken bir baba, yetim kalan bir evlat, ömrü boyunca eksik yaşayacak bir ailedir. Gazilerimiz ise o gecenin sessiz kahramanlarıdır. Taşıdıkları yaralar sadece bedenlerinde değil, hatıralarında da yaşamaya devam ediyor.

15 Temmuz'u anlamak için yalnızca o geceyi izlemek yetmez. O gece meydanlara çıkan insanların gözlerine bakmak gerekir. Çünkü orada korkudan çok inanç, endişeden çok kararlılık vardı. İnsanlar canlarını kurtarmaya değil, ülkelerini kurtarmaya koşuyordu.

Aradan yıllar geçti.

Şehirler yeniden sakinleşti.

Hayat kaldığı yerden devam etti.

Çocuklar büyüdü, yeni nesiller dünyaya geldi.

Ama bazı acılar takvim yapraklarıyla eskimez.

Bazı hatıralar, her Temmuz ayında yeniden kapımızı çalar.

Her sela sesinde…

Her dalgalanan bayrakta…

Her şehit mezarında…

O geceyi yeniden hatırlarız.

Çünkü unutmak, sadece geçmişi kaybetmek değildir; geleceği de tehlikeye atmaktır. Milletler hafızaları kadar güçlüdür. Geçmişinden ders alan toplumlar, aynı karanlığın yeniden üzerlerine çökmesine izin vermez.

Bugün bize düşen görev, o gece yaşananları kinle değil, ibretle hatırlamaktır. Şehitlerimizin bıraktığı emaneti korumak, gazilerimize minnet duymak ve çocuklarımıza demokrasinin, bağımsızlığın ve milli iradenin ne kadar kıymetli olduğunu anlatmaktır.

Çünkü bu vatan kolay kurulmadı.

Bu bayrak kolay dalgalanmadı.

Bu ezanlar kolay susmadı.

Ve bu millet, tarih boyunca olduğu gibi 15 Temmuz gecesi de bütün dünyaya bir gerçeği haykırdı:

Vatan, üzerinde yaşayanların değil; uğruna can vermeyi göze alanların yurdudur.

Allah bir daha bu millete böyle karanlık geceler yaşatmasın. Aziz şehitlerimizi rahmetle, kahraman gazilerimizi minnetle anıyor; birlik, beraberlik ve kardeşliğimizin sonsuza kadar daim olmasını diliyorum.

Kalın Sağlıcakla...