Bazı cümleler vardır, insan onları bir günde kurmaz. Yıllarca gördüklerinin, yaşadıklarının, içine atıp sonra “Artık yeter” dediklerinin sonunda çıkar ağzından.

Benim cümlem de şu:

Kalemimi kimseye göre eğmem. Sözümü kimseye göre yutmam. Kırılan kırılır!

Gazetecilik yapıyorsanız bir süre sonra önünüze iki yol koyarlar. Ya gördüğünüzü yazarsınız ya da kimin rahatsız olacağını hesaplayıp susarsınız. Susarsanız davetler devam eder, telefonlar açılır, yüzünüze gülünür. Yazarsanız aynı insanlar bir anda sizi “fazla sert” bulmaya başlar.

Ben o hesabı yaparak gazetecilik yapmadım.

Bir iddia varsa araştırırım. Bir belge varsa incelerim. Bir haksızlık varsa tarafların sözünü dinlerim. Ardından da ne gördüysem onu yazarım. Yazının kime dokunacağını düşünerek gerçeğin yarısını kesip atmam. Haberin öznesi güçlü biri diye sorulması gereken soruyu yutmam.

Çünkü bu şehirde herkesin birbirini tanıyor olması, kimsenin kimseye soru soramayacağı anlamına gelmez.

Kayseri’de bir mesele ortaya çıktığında bazen haberin kendisinden önce şu soru dolaşıma giriyor: “Bunu kim yazacak?” Asıl üzücü olan da bu. İnsanlar bir olayın açıklığa kavuşup kavuşmayacağını merak etmeden önce, onu yazmaya kimin cesaret edeceğini merak ediyor.

İşte ben tam da bu yüzden yazıyorum.

Bana zaman zaman “Üslubunu yumuşat” deniyor. Eğer bir bilgim yanlışsa söyleyin, düzeltirim. Eğer bir kişiye cevap hakkı tanımamışsam söyleyin, sözünü yayımlarım. Ama “Bu konuya girme”, “Şu ismi anma”, “Şimdi sırası değil” diyerek beni susturmaya çalışmayın.

Çünkü mesele üslup değil. Mesele, o sorunun sorulmasını istememeniz.

Bir gazetecinin görevi herkesin hoşuna giden cümleler kurmak değildir. Ben alkış almak için yazmıyorum. Birinin masasında yer açmak, bir başkasının gözüne girmek için de yazmıyorum. Okurun bilmesi gereken bir şey varsa onu ortaya koymak için yazıyorum.

Elbette sert bir sözün de sorumluluğu vardır. Ben yazdığımın arkasında dururum. Hata yaparsam da bunun sorumluluğunu alırım. Ama sırf biri alınacak diye bildiğim bir gerçeği saklamam. Bir dosyanın kapanmasını isteyenler olabilir. Ben önce o dosyadaki soruların cevaplanmasını isterim.

Yıllardır görüyorum: Bir konu gündeme geldiğinde önce “Bu iddia doğru mu?” diye soranlar azalıyor. Onun yerine “Bunu niye yazdın?” diyenler çoğalıyor. Oysa benim neden yazdığımdan önce, ortada cevap bekleyen bir soru olup olmadığına bakmak gerekir.

Varsa cevap verin.

Belgeler yanlışsa gösterin.

Haberde eksik varsa tamamlayın.

Ama gazeteciyi susturarak meseleyi ortadan kaldırdığınızı sanmayın.

Benim kimseyle kişisel bir kavgam yok. Dün elini sıktığım birinin bugün yaptığı işi de sorgularım. Dün bana kızan birinin yarın uğradığı haksızlığı da yazarım. Kalemimin ölçüsü yakınlık ya da kırgınlık olursa, okurun karşısına hangi yüzle çıkarım?

Bazen bir yazının ardından telefon susar. Bazen yıllardır tanıdığınız biri selamı keser. Bazen sözünüzü çarpıtır, sizi olduğunuzdan başka biri gibi göstermeye çalışırlar. Bunları yaşamak hoş değil. Fakat bir gazetecinin huzuru, sustuğu için kazanacağı birkaç selamdan ibaretse o kalem çoktan eğilmiş demektir.

Benim aradığım böyle bir huzur değil.

Sorularımı soracağım. Yanıtları takip edeceğim. Kamuoyunu ilgilendiren bir meselede kim konuşmuş, kim susmuş, kim ne yapmış; bakacağım. Yazdığım bir cümle yüzünden rahatsız olan varsa önce o cümlenin dayandığı gerçeğe baksın.

Çünkü ben kimsenin keyfini kaçırmak için değil, işimi yapmak için buradayım. İşimi yapmam birilerinin keyfini kaçırıyorsa bunun yükünü benim omzuma bırakmasınlar.

Bugün de yarın da durduğum yer aynı.

Kalemimi kimseye göre eğmem. Sözümü kimseye göre yutmam.

Kırılan kırılır!

Vesselam…

Kalın Sağlıcakla...