Hayatta bazı acılar vardır, anlatamazsınız…

Bazı ayrılıklar vardır, kabullenmekte zorlanırsınız.

Ve bazı vedalar vardır ki insan kaç yaşına gelirse gelsin, o vedaya hazır olamaz.

Ben 27 Ekim 2026 Salı sabahı saat 09.20'de hayatımın en büyük acılarından birini yaşadım.

Canım annem Nimet AĞAŞE'yi kaybettim.

Tam dört ay boyunca hastane koridorlarında umutla bekledik. Bazen güzel haberlerle sevindik, bazen doktorların söyledikleriyle endişelendik. Her telefon çaldığında yüreğimiz sıkıştı. Her sabah yeni bir umutla uyandık.

Ama olmadı…

Allah'ın takdiri böyleymiş.

Oysa daha bir gün önce, 26 Ekim'de, annemin hastane yatağında verdiği yaşam mücadelesini ve içimde büyüyen korkuları anlatan bir yazı kaleme almıştım.

Ancak o yazıyı yayımlamaya elim varmadı.

Belki içimde hâlâ taşıdığım umuttan, belki de korktuğum gerçeği kabullenmek istemediğimden…

O satırlar yayımlanmayı beklerken, 27 Ekim sabahı annemi kaybettim.

Yayımlayamadığım o yazının sonunda anneme şöyle seslenmiştim:

"Anne… Ben büyüdüm, elli yaşıma geldim. Ama sensiz kalacak kadar büyüyemedim. Ne olur iyileş… Çünkü ben daha sana doyamadım."

O gün bu sözleri umutla yazmıştım. Bugün ise aynı satırları, annesini kaybetmiş bir evladın özlemiyle okuyorum.

Yıllardır gazetecilik yapıyorum. Nice acılar gördüm, nice ölüm haberleri yazdım. Ama insan kendi annesini kaybedince kelimelerin de bazen yetersiz kaldığını anlıyor.

İnsan annesini kaybedince, yaşı kaç olursa olsun içinde bir şeyler eksiliyormuş.

ABLAM… ALLAH SENDEN RAZI OLSUN

Bu dört aylık zorlu süreçte bir insanın hakkını özellikle teslim etmek istiyorum.

Ablam…

Annemizin başında gece gündüz demeden bekleyen, kendi hayatından fedakârlık eden, uykusuz kalan, yorulan ama bir an olsun annemizi yalnız bırakmayan canım ablam…

Senin emeğini, sabrını ve fedakârlığını hangi kelimelerle anlatsam eksik kalır.

Bizler annemizin sağlığı için endişelenirken sen, bütün bu endişelerin yanında onun bakımının ağır sorumluluğunu da omuzladın.

Ablam, Allah senden bin kere razı olsun. Hakkını ödememiz mümkün değil.

Annemize gösterdiğin şefkati ve verdiğin emeği ömrüm boyunca unutmayacağım.

İYİ Kİ VARSINIZ…

Bu süreçte en büyük destekçilerimden biri de eşim ve kızlarım oldu.

Acımı paylaşan, zor günlerimde yanımda duran, sabır ve anlayış gösteren sevgili eşime ve canım kızlarıma gönülden teşekkür ediyorum.

İnsanın ailesinin kıymetini böyle günlerde daha iyi anladığını söylemek isterdim ama aslında insan böyle günlerde ailesine ne kadar ihtiyaç duyduğunu daha derinden hissediyor.

Allah sizlerden razı olsun. İyi ki varsınız.

DOSTLUK VE VEFA UNUTULMAZ

Bu yazıda tek tek isim saymayacağım.

Çünkü bir dostumun adını yazıp diğerini unutmak, istemeden de olsa bir gönlü kırmak istemem.

Ancak annemin hastaneye yattığı ilk günden bugüne kadar yanımda olan herkese yürekten teşekkür etmek istiyorum.

Dört aylık hastane sürecinde arayan, soran, annemin sağlık durumunu merak eden, dualarını eksik etmeyen bütün dostlarıma…

Annemin vefatının ardından cenazemize katılan, taziyeye gelen, telefonla arayan, mesaj gönderen, acımızı paylaşan herkese…

Uzakta olduğu için gelemeyen ama gönlüyle yanımızda olduğunu hissettiren bütün dostlarıma…

Hepinizden Allah razı olsun.

Belki o günlerde bazı telefonlara cevap veremedim. Belki gelen dostlarımla yeterince ilgilenemedim. Belki teşekkür etmeyi bile unuttuğum anlar oldu.

Ama bilinmesini isterim ki gösterdiğiniz vefayı, dostluğu ve samimiyeti unutmayacağım.

İnsanın mutlu gününde yanında olanlar kıymetlidir. Ancak acılı gününde elini omzunda hissettiği insanların yeri çok daha başkadır.

Bu süreç bana bir kez daha gösterdi ki hayatta biriktirilen en büyük zenginliklerden biri, iyi insanlar ve gerçek dostluklarmış.

Hepinize minnettarım.

HAYAT DEVAM EDİYOR, ÖZLEM KALIYOR

Cenaze kalabalığı dağılıyor, taziyeler sona eriyor, telefonlar azalıyor ve hayat yeniden kendi akışına dönüyor.

Ama insanın içindeki eksiklik devam ediyor.

Bir ses, bir hatıra, bir fotoğraf…

Bazen küçücük bir ayrıntı, insanı yıllar öncesine götürmeye yetiyor.

Biliyorum, hayat devam edecek.

Yine haberler yazacağım, yine insanların dertlerini ve sevinçlerini anlatacağım. Yine işimin başında olacağım.

Ama artık hayatımda annemin yokluğu olacak.

Onun sevgisi, duası, öğrettikleri ve hatıraları ise her zaman benimle yaşayacak.

26 Ekim'de yazdığım ama yayımlayamadığım yazıda anneme iyileşmesi için seslenmiştim.

Bugün ise yalnızca dua edebiliyorum.

Allah'ım, annemin mekânını cennet, kabrini nur eyle. Onu rahmetinle kuşat. Bizlere de sabır ver.

Annemin hastalığından vefatına, cenazesinden bugüne kadar yanımızda olan, acımızı paylaşan, dualarını esirgemeyen herkese bir kez daha teşekkür ediyorum.

Allah hepinizden razı olsun.

Canım annem Nimet AĞAŞE…

Sana olan sevgim de özlemim de hiç bitmeyecek.

Mekânın cennet, ruhun şad olsun annem.

Kalın Sağlıcakla...