Ben, 1976’nın bir yerinden geldim…

Kayseri’nin ayazının insanın yüzünü kestiği, ama komşuluğun içimizi ısıttığı yıllardan.

Sobalı evlerin buğulu camlarından, odun çıtırtılarından, üzerinde kestane pişen uzun kış akşamlarından geldim.

Annemizin pencereden seslendiği, sesini duymamıza rağmen oyun yarım kalmasın diye duymamış gibi yaptığımız sokaklardan…

Dizleri yamalı pantolonlardan, siyah önlüklerden, beyaz yakalardan, silgisi kaybolmasın diye kaleme iple bağlanan günlerden geldim.

Mahallenin en güzel topu patladığında hepimizin oyununun bittiği zamanlardı.

Çünkü bizim yalnızlığımız bile kalabalıktı.

Bir evde televizyon varsa akşam bütün mahalle oradaydı. Ekran bazen karlanır, birisi çatıya çıkıp anteni çevirir, aşağıdan biri bağırırdı:

“Biraz sağa… Tamam, şimdi hiç dokunma!”

Tek kanalımız vardı belki ama aynı hikâyeye bakan milyonlarca gözümüz vardı.

Haber başladığında ev sessizleşirdi. Büyükler bazı meseleleri çocukların yanında konuşmaz, bazı isimleri alçak sesle söylerdi.

Biz ne olduğunu tam anlamazdık.

Ama yüzlerinden anlardık; memleket denen şey haritada gösterilen bir toprak parçasından daha ağırdı.

Babalarımız az konuşurdu.

Yorgunluklarını sofraya koymaz, dertlerini çocuklarına yüklemezlerdi.

Eve geç geldiklerinde kapının sesi değişirdi. Biz uyuyor görünür, onların ayak seslerini dinlerdik.

Çünkü insan, babasının hâlâ hayatta olduğunu bazen yalnızca koridordaki ayak sesinden anlardı.

Sonra seksenli yıllar geçti.

Biz büyüdüğümüzü zannettik.

Doksanlı yıllar geldi…

Kasetlerin kalemle sarıldığı, sevdiğimiz şarkıyı radyodan kaydetmek için saatlerce beklediğimiz zamanlar.

Tam şarkı başlayacakken spiker konuşur, bütün emek boşa giderdi.

Yine de kızmazdık.

Çünkü beklemeyi bilirdik.

Birini aramak için ev telefonunun başında bekler, yanlış kişi açınca sesimizi değiştirirdik.

Mektuplar yazardık.

Kâğıda sinen kokuyu, satır aralarında saklanan özlemi, postacının uzaktan görünen çantasını bilirdik.

“Görüldü” diye bir şey yoktu.

Cevap gelmediyse ya mektup ulaşmamıştı ya da insanın içine söyleyemediği bir şey oturmuştu.

Fotoğraf çektiğimizde nasıl çıktığımızı hemen göremezdik. Günler sonra tab edilen fotoğraflarda gözümüz kapalıysa da o kareyi atmazdık.

Çünkü hatıraların güzel olması için kusursuz olması gerekmiyordu.

Sonra hayat beni kalemin yanına oturttu.

O yıllarda haber insanın cebine kendiliğinden düşmezdi.

Biz haberin peşine düşerdik.

Sokak sokak gezer, kapı kapı sorar, gecenin bir vaktinde matbaanın mürekkep kokusunu sabaha yetiştirmeye çalışırdık.

Bir haber bazen bir insanın hayatını değiştirir, bir cümle koca bir şehrin sessizliğini bozardı.

Ben kalemi yalnızca yazmak için tutmadım.

Haksızlığa karşı susmamak, kimsesi olmayanların kapısını çalmak, herkes geri çekildiğinde bir adım öne çıkmak için tuttum.

Bu yüzden kimi zaman dost bildiklerimi kaybettim.

Kimi zaman hakkımda konuşuldu. Kimi zaman önüme duvarlar örüldü.

Ama ben öğrendim ki insanın alnı açık, vicdanı rahatsa önündeki yol ne kadar karanlık olursa olsun yürümeye devam edebilir.

Sonra bir kadın çıktı karşıma.

Hayatın bütün gürültüsünün içinde ev denilen huzuru öğretti bana.

Allah bana kızlarımın babası olmayı nasip etti.

O gün anladım…

Bir adam ne kadar sert görünürse görünsün, kızının küçücük eli parmağına sarıldığında dünyadaki bütün makamlar anlamını kaybedermiş.

Yıllar geçti.

Takvimler değişti. Telefonlar küçüldü, evler büyüdü. Kanallar çoğaldı ama aynı şeyi seyreden insanlar azaldı.

Sokaklar aydınlandı ama bazı insanların içi karardı.

Mektuplar bitti, mesajlar çoğaldı. Haber hızlandı, hakikat yoruldu.

Biz de yaşlandık biraz…

Ama içimizde, mahalle maçında eve çağrıldığı hâlde son golü atmadan oyundan çıkmayan o çocuk hep kaldı.

Bugün benim doğum günüm.

Bugün elli yaşındayım.

Dile kolay…

Yarım asırlık bir yolun kenarında durmuş, arkama bakıyorum.

Gidenler var.

Adını söylediğimde boğazımın düğümlendiği, keşke bir kez daha sarılabilseydim dediğim insanlar…

Kapanan kapılar, yarım kalan konuşmalar, bir daha dönülmeyen sokaklar var.

Ama şükürler olsun ki hâlâ masamın üzerinde bir kalemim, başımı koyabileceğim bir yuvam, uğruna mücadele edebileceğim bir memleketim var.

Hâlâ haksızlığa kızabiliyor, bir çocuğun sevincine gülebiliyor, eski bir şarkı duyduğumda birkaç dakika boyunca doksanlı yıllara dönebiliyorum.

Bugün pastanın üzerindeki mumları saymıyorum.

Her mumda başka bir yüz görüyorum.

Annemi… Babamı… Yol arkadaşlarımı… Eşimi… Kızlarımı… Kaybettiklerimi ve hâlâ yanımda olanları…

Elli yıl bana şunu öğretti:

İnsan, yaşadığı yılların toplamı değildir.

İnsan; kimse görmezken yaptığı iyilik, herkes susarken söylediği söz, düştüğünde yeniden kalkabilme cesaretidir.

Ben bugün yeniden doğmadım.

Sadece nereden geldiğimi bir kez daha hatırladım.

Seksenli yılların sobalı evlerinden, doksanların kasetlerinden, mürekkep kokan gazete sayfalarından geçerek bugüne geldim.

Eksildim… Çoğaldım… Düştüm… Kalktım…

Ama kalemimi yere bırakmadım.

Şimdi Rabbimden tek dileğim var:

Bana kalan ömrümü aileme mahcup olmadan, memleketime sırtımı dönmeden, hakikatin karşısında eğilmeden yaşamayı nasip etsin.

Ve bir gün bu dünyadan giderken ardımdan yalnızca şunu söylesinler:

“Bir adam geçti buradan…

Çok şey gördü, çok şey yaşadı, çok insan sevdi.

Ama ne olursa olsun çocukluğunun temizliğini ve kalbinin vatanını hiç kaybetmedi.”

Kalın Sağlıcakla....