Uzun yıllardır memleketim Kayseri’de gazetecilik yapıyorum.

Sağlık sektöründe yaşanan sorunları uzun zamandır yazıyorum. Bugün yine üstüne basa basa, açık ve net söylüyorum:

Ben kimseyi hedef almıyorum.

Ben “Nerede bu sağlık temsilcileri?” dediğimde bunu şahıs olarak söylemiyorum. Kimseye “yatıyorsunuz”, “çalışmıyorsunuz” demiyorum.

Altını özellikle çiziyorum:

Kayseri’de, özellikle bu iki devlet hastanesinde sıkıntılar büyük.

Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi’nde ciddi sorunlar olduğunu söylüyorum.

Kayseri Şehir Hastanesi’nde ciddi sorunlar olduğunu söylüyorum.

Bunu kim üzerine alıyorsa alsın.

Ama benim beklentim alınmak değil.

Bu sorunların çözülmesi için harekete geçilmesi.

Gerekirse Bakanlık nezdinde harekete geçilsin.

Gerekirse Ankara’nın kapısı çalınsın.

Gerekirse personel istensin.

Gerekirse kapasite artırılsın.

Gerekirse yeni çözümler üretilsin.

Benim söylediğim tam olarak bu.

Ben kimseyle kavga etmiyorum.

Kimseye şahsi bir hesaplaşma üzerinden yazmıyorum.

Ben sorunların çözülmesini istiyorum.

Erciyes Üniversitesi’nde yatan Kayseri’nin önde gelen isimlerinden birinin anlattıkları

Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi’nde tedavi gören, Kayseri’nin önde gelen isimlerinden, herkesin yakından tanıdığı bir abimizin bana aktardıklarını da burada paylaşmak istiyorum.

İsmini vermeyeceğim.

Çünkü mesele onun kim olduğu değil, hastanede yatan bir hasta olarak gördükleri ve yaşadıkları.

Bana söyledikleri aynen şöyle:

“Burada yatıyorum. Temizlik yok ortada. Başhekim yok. Doktorlar zaten yok. Ortalıkta çöp alan, tuvalet temizleyen bile yok. Başhekim bu hastanenin tamamıyla ilgilenmeyecekse, bu hastanenin sorunlarını düzeltmek için uğraşmayacaksa ne yapıyor burada?”

Bu sözler bana ait değil.

Kayseri’nin herkes tarafından tanınan, kentin önde gelen isimlerinden birinin sözleri.

Ben bu sözleri kesin hüküm olarak ortaya koymuyorum.

Ama bir hasta böyle bir tablo anlatıyorsa, bunun araştırılması gerektiğini düşünüyorum.

Eğer anlatılanlar doğru değilse, hastane yönetimi çıkıp açıklamasını yapar.

Eğer doğruysa…

O zaman gereği yapılır.

Benim istediğim de bu.

“Mobbing yok” diyorsunuz…

Yazılarımın ardından özellikle Kayseri Şehir Hastanesi konusunda yaptığım görüşmelerde bana:

“Mobbing kesinlikle yok.”

deniliyor.

Peki ben de soruyorum:

Siz mobbingden ne anlıyorsunuz?

Bir hemşire odanıza geliyor.

Derdini anlatmak istiyor.

Dinlemiyorsanız…

Bir çalışan resmi yazıyla size başvuruyor.

Sorununu anlatıyor.

Umursamıyor, başınızdan savıyorsanız…

Bir çalışan kendisini ifade edecek makam bulamıyorsa…

Bunun adı nedir?

Belki hukuken her olay mobbing olarak tanımlanmayabilir.

Ama bir çalışanı dinlememek, sorununu önemsememek ve resmi başvurusunu geçiştirmek de sağlıklı bir yönetim anlayışı değildir.

Benim söylediğim bu.

Çalışanı dinlemek yöneticinin görevidir

Bir hemşire gelip derdini anlatmak istiyorsa dinleyeceksiniz.

Bir doktor sorununu anlatıyorsa dinleyeceksiniz.

Bir sağlık çalışanı resmi yazıyla başvuruyorsa inceleyeceksiniz.

Haksız olduğunu düşünseniz bile önce dinleyeceksiniz.

Çünkü yöneticilik sadece makamda oturmak değildir.

Yöneticilik, gerektiğinde çalışanın karşısına geçip:

“Anlat bakalım, senin derdin ne?”

diyebilmektir.

Çalışan kendisini ifade edemiyorsa, orada ciddi bir iletişim sorunu vardır.

Ve bu sorunu çözmek yönetimin görevidir.

Şimdi gelelim dostluk meselesine…

Burada çok önemli bir konunun da altını çizmek istiyorum.

Evet…

Kayseri’deki tüm yöneticiler tabii ki bizim dostumuz, arkadaşımız.

Kurumların basın müdürleri arkadaşımız.

Yıllardır birlikte çalışıyoruz.

Birbirimizi tanıyoruz.

Telefonlarımız açık.

Bu durum böyle.

Ama sırf arkadaşız, dostuz diye gördüklerimizi yazmayacak mıyız?

Bir kurumda kamuoyunu ilgilendiren bir yanlış varsa ve biz bunu biliyorsak…

Arkadaşımız, dostumuz küsecek diye yazmayacak mıyız?

O zaman hiç kimse kusura bakmasın.

Gazetecilik yapmayalım!

Ben bunu kabul etmiyorum.

Doğru neyse onu yazacağım.

Yanlış neyse onu da yazacağım.

Çünkü ortada kamuoyunu ilgilendiren bir yanlış varsa, benim görevim onu görmezden gelmek değil, yazmaktır.

Benim sadakatim kişilere değil.

Benim sadakatim gerçeğe ve kamu yararınadır.

Kim üzerine alınıyorsa alsın!

Ben “Nerede bu sağlık temsilcileri?” dediğimde…

Kim üzerine alınıyorsa alsın.

Ama bunu şahsi bir saldırı olarak görmesin.

Sorunu üzerine alsın!

Çünkü ben birilerini hedef göstermiyorum.

Ben birilerini suçlamıyorum.

Ben birilerinin şahsıyla uğraşmıyorum.

Ben diyorum ki:

Bu iki hastanede ciddi sıkıntılar var.

O zaman kim sorumluysa, kim çözebilecek durumdaysa harekete geçsin.

Gerekirse Bakanlık nezdinde harekete geçsin.

Gerekirse Ankara’ya gidilsin.

Gerekirse kaynak istensin.

Gerekirse personel istensin.

Gerekirse kapasite artırılsın.

Ama birileri çıkıp:

“Neden yazıyorsunuz?”

diye gazeteciye kızmasın.

Asıl soru şu olsun:

“Bu sorunu nasıl çözeriz?”

Çünkü mesele Yusuf Ağaşe değil.

Mesele herhangi bir başhekim değil.

Mesele herhangi bir müdür değil.

Mesele Kayseri’nin sağlığı.

Vatandaşın sağlığı.

Hastanın sağlığı.

Doktorun çalışma şartları.

Hemşirenin çalışma şartları.

Sağlık çalışanlarının çalışma şartları.

İşte benim meselem bu.

Kimseyle kavga etmiyorum.

Kimseye savaş açmıyorum.

Kimseyi şahsi olarak hedef almıyorum.

Ama kamuoyunu ilgilendiren bir yanlış görüyorsam…

Ben onu yazarım.

Arkadaşım küsecek diye yazmamazlık yapmam.

Dostum darılacak diye susmam.

Kurum yöneticisi rahatsız olacak diye gerçeği saklamam.

Çünkü gazetecilik bunu gerektirir.

Doğru neyse onu yazmak.

Yanlış neyse onu ortaya koymak.

Sorun varsa gündeme getirmek.

Ve çözüm için yetkilileri harekete geçirmek.

Kim üzerine alınıyorsa alsın.

Benim derdim kişiler değil.

Benim derdim Kayseri.

Ve özellikle de…

Kayseri’nin sağlığı!

Ben yazmaya devam edeceğim.

Çünkü bazı şeyleri görüp de yazmamak, duyup da susmak bana göre gazetecilik değildir.

Kimse kusura bakmasın.

Kalın Sağlıcakla...