Bir şehrin geleceğini yalnızca yapılan yollar, yükselen binalar ve açılan tesisler belirlemez. O şehri asıl ayakta tutan; kurumlarının gücü, yöneticilerinin niteliği ve görev verilen insanların ehliyetidir.

Bunun adı liyakattir.

Ne yazık ki bugün Kayseri’de bazı kurumlara baktığımızda liyakatin yerini yakınlığın, emeğin yerini sadakatin, bilginin yerini ise hatır ve gönül ilişkilerinin aldığını görüyoruz.

Elbette bütün kurumları ve yöneticileri aynı kefeye koymuyorum. İşini hakkıyla yapan, gecesini gündüzüne katan, devletin ve milletin emanetini omuzlarında taşıyan çok değerli yöneticilerimiz ve çalışanlarımız var. Onların hakkını teslim etmek gerekir.

Ancak doğru çalışanların varlığı, yanlışları görmezden gelmemizi gerektirmez.

Kayseri’de bazı kurumlarda yıllardır emek veren, işini bilen, tecrübesiyle kuruma değer katan insanlar bir kenarda bekletilirken; yeterliliği tartışmalı isimlerin önemli görevlere getirildiği yönündeki eleştiriler giderek artıyor.

İnsan ister istemez soruyor:

Bir göreve atanmanın ölçüsü nedir?

Bilgi mi, birikim mi, başarı mı?

Yoksa birilerini tanımak, doğru zamanda doğru kapıyı çalmak ve güçlü bir referans bulmak mı?

Eğer kurumlarda yükselmenin yolu çalışmaktan değil de birilerine yakın olmaktan geçiyorsa orada adalet duygusu zedelenir. Çalışanın şevki kırılır, kurum içindeki huzur kaybolur ve vatandaşın kamuya duyduğu güven sarsılır.

Liyakat yalnızca diploma sahibi olmak değildir. Liyakat; görevini bilmek, sorumluluk almak, kriz yönetebilmek, vatandaşa tepeden bakmamak ve temsil ettiği makamın ağırlığını taşıyabilmektir.

Makam koltuğuna oturmak kolaydır. Asıl mesele, o koltuğun hakkını verebilmektir.

Kayseri’de bazı yöneticiler ne yazık ki makamlarını hizmet yeri değil, kişisel güç alanı gibi görüyor. Eleştiriye tahammül etmiyor, vatandaşın sesini duymuyor, kurum çalışanlarının sorunlarını dinlemiyorlar. Başarıyı kendilerine, başarısızlığı ise çalışanlarına yüklemeyi tercih ediyorlar.

Oysa iyi yönetici, çevresinde sadece kendisini alkışlayan insanları toplamaz. İşin doğrusunu söyleyen, gerektiğinde itiraz eden ve kurumu daha ileriye taşıyacak insanlarla çalışır.

Sürekli “Evet efendim” diyenlerden güçlü kurum çıkmaz.

Susarak koltuğunu koruyanlardan da bu şehre fayda gelmez.

Kayseri; ticaretiyle, sanayisiyle, üniversiteleriyle, yerel yönetimleriyle ve kamu kurumlarıyla Türkiye’nin önemli şehirlerinden biridir. Böylesine güçlü bir şehir, vasatlığa mahkûm edilemez.

Bu şehirde yetişmiş, eğitimli, tecrübeli ve görev bekleyen yüzlerce insan bulunurken aynı isimlerin sürekli farklı koltuklar arasında dolaştırılması kabul edilebilir değildir.

Bir insan her konuda uzman olabilir mi?

Bugün bir kurumda yönetici olan kişi, yarın tamamen farklı bir alandaki başka bir kurumun başına hangi ölçüye göre getiriliyor?

Bu görevlendirmelerde hangi başarı kriterleri esas alınıyor?

Kamuoyu bunları bilmek istiyor.

Çünkü kamu kurumlarındaki makamlar hiç kimsenin şahsi mülkü değildir. O koltuklar milletin koltuğudur. Göreve getirilen herkes de o makamın sahibi değil, emanetçisidir.

Ben gazeteciyim.

Görevim yalnızca kurumların gönderdiği basın bültenlerini yayımlamak, açılış törenlerini haberleştirmek ve yöneticilerin açıklamalarını aktarmak değildir. Şehirde konuşulanları dile getirmek, yanlış gördüğüm noktaları sorgulamak ve kamu adına soru sormak da benim sorumluluğumdur.

Bu nedenle açıkça ifade ediyorum:

Kayseri’de bazı kurumların liyakat anlayışı yeniden gözden geçirilmelidir.

Atamalarda hangi kriterlerin dikkate alındığı kamuoyuna açıkça anlatılmalıdır. Başarı ödüllendirilmeli, başarısızlık ise güçlü ilişkilerle örtülmemelidir. Yıllardır emek veren insanların hakkı teslim edilmeli; kurumların hafızası, kişisel hesaplara kurban edilmemelidir.

Bu eleştiri belirli bir kişiye değil, yanlış işleyen bir düzene yöneliktir.

Kim görevini hakkıyla yapıyorsa başımızın üzerinde yeri vardır. Ancak kim makamını kişisel ilişkilerle koruyor, kuruma zarar veriyor ve vatandaşın hakkını gözetmiyorsa onun da sorgulanması gerekir.

Liyakat yoksa adalet eksik kalır.

Adalet yoksa güven ortadan kalkar.

Güvenin olmadığı bir kurumda ise ne başarıdan ne de hizmetten söz edilebilir.

Kayseri’nin ihtiyacı; tanıdığı çok olan yöneticiler değil, yaptığı işle tanınan yöneticilerdir. Makama güç katan değil, gücünü makamdan alan isimlerle bu şehir geleceğe taşınamaz.

Artık sormamız gereken soru çok açıktır:

“Bu kişi kimin yakını?” değil, “Bu göreve gerçekten layık mı?”

Kayseri’ye yakışan da budur.

Kalın Sağlıcakla...