Artık susmayacağım...

Kayseri Şehir Hastanesi'nde yaşananları herkes biliyor ama nedense kimse konuşmuyor. Herkes adeta sağırı, dilsizi oynuyor. Peki neden?

Bu hastanede hemşireler rahat değil... Doktorlar rahat değil... Sağlık çalışanlarının büyük bölümü mobbing altında çalıştığını söylüyor. Buna rağmen Başhekimlik ve hastane yönetimi sanki hiçbir şey olmuyormuş gibi davranıyor.

Asıl merak ettiğim ise şu...

Bu şehrin yöneticileri nerede?

Siyasetçiler nerede?

Milletvekilleri nerede?

Sağlık Müdürlüğü nerede?

Bu şehirde söz sahibi olan herkes neden sessiz?

Yoksa gerçekten her şey güllük gülistanlık da, yanlış gören biz miyiz?

Yanlış yazan yine biz gazeteciler miyiz?

Çünkü yıllardır ne zaman gerçekleri yazsak aynı cümleyi duyuyoruz:

"Yine abartıyorsunuz."

Hayır...

Bu kez de abartmıyorum.

Annem yaklaşık 15 gün Kayseri Şehir Hastanesi'nde yattı. Her gün oradaydım. Saatlerce koridorlarda oturdum, servisleri dolaştım.

Uzun yıllardır sağlıkta yaşanan yanlışlıkları yazan bir gazeteci olarak şunu çok net söylüyorum:

O hastanede derdini anlatmayan neredeyse ne bir hemşire kaldı ne de bir doktor...

Kimisi açık açık konuştu.

Kimisi, "Adımı yazmayın." dedi.

Kimisi ise, "Yarın yine aynı yöneticinin karşısına çıkacağım." diyerek yaşadığı korkuyu anlattı.

Ama anlatılanların özeti hep aynıydı...

Mobbing...

Baskı...

Adaletsizlik...

Liyakatsizlik...

Korku...

Türkiye'nin dört bir yanında yapılan şehir hastaneleri bu ülkenin sağlık sistemi adına çok büyük yatırımlardır.

Bunu dün de söyledim, bugün de söylüyorum.

Bu hastaneleri yapanlardan Allah razı olsun.

Sorun binalarda değil...

Sorun o binaları yöneten anlayışta.

Ne yazık ki bazı yöneticiler, devletin kendilerine emanet ettiği kurumları, sanki babalarının çiftliğiymiş gibi yönetiyor.

"Ben yaptım oldu."

"Ben ne dersem o."

"İstemeyen gitsin."

İşte bu anlayış, sağlık hizmetine en büyük zararı veriyor.

Sağlık çalışanı huzurlu değilse, verdiği hizmetten de verim bekleyemezsiniz.

Sürekli baskı altında çalışan bir hemşirenin...

Yarın neyle karşılaşacağını düşünen bir doktorun...

Motivasyonu elinden alınmış bir sağlık çalışanının...

Vatandaşa en iyi hizmeti vermesini beklemek haksızlık olur.

Geçtiğimiz günlerde hepimiz şahit olduk.

Bir sendika, engelli bir hemşireye, üyesi olduğu sendika nedeniyle mobbing uygulandığını iddia ederek Kayseri Şehir Hastanesi önünde basın açıklaması yaptı.

Günlerce konuşuldu.

Günlerce yazıldı.

Peki ne değişti?

Hiçbir şey...

O hemşire yalnız değil.

Bugün konuşamayan, konuşursa başına iş geleceğini düşünen yüzlerce sağlık çalışanı aynı sıkıntıları yaşıyor.

Buradan çok açık konuşuyorum.

Eğer birileri çıkıp da "Bunlar doğru değil." diyorsa...

Buyurun...

Kapım da açık, telefonum da açık.

Gelin.

İddiaları tek tek konuşalım.

İsim de veririm.

Yaşananları da anlatırım.

Ben masa başında ahkâm keserek yazmıyorum.

Ben duyduğumu araştırırım.

Gördüğümü yazarım.

Konuştuğum insanların anlattıklarını teyit etmeden kaleme almam.

Kayseri Şehir Hastanesi, birkaç yöneticinin egolarını tatmin edeceği bir makam değildir.

Orası devletin hastanesidir.

Orası milletin hastanesidir.

Orası, binlerce sağlık çalışanının alın teriyle ayakta duran bir kurumdur.

Hiç kimsenin, hiçbir yöneticinin çalışanları baskıyla susturmaya, korkuyla yönetmeye hakkı yoktur.

Bugün susanlar yarın çok daha büyük sorunlarla karşılaşacaktır.

Çünkü mobbing görmezden gelinirse büyür.

Adaletsizlik görmezden gelinirse yayılır.

Korku ise zamanla bir yönetim biçimine dönüşür.

Ben gazeteciyim.

Benim görevim alkış tutmak değil.

Benim görevim kamu adına soru sormak, yanlış gördüğüm yerde konuşmak ve gerçekleri yazmaktır.

Bugün de aynı soruyu soruyorum.

Kayseri Şehir Hastanesi'nde gerçekten her şey yolunda mı?

Yoksa herkes susarken konuşan yine birkaç gazeteci mi kaldı?

Eğer gerçekten her şey yolundaysa, çıkın kamuoyuna bunu belgeleriyle anlatın.

Ama değilse...

O koltukların gereğini yapın.

Çünkü sustukça sorunlar çözülmüyor.

Büyüyor.

Ve en büyük zararı da bu şehrin insanı görüyor.

Kalın Sağlıcakla...