Cemalnur Sargut’un dinlediğim bir sohbetinde, Hûd Suresi’nde geçen Hz. Nuh kıssasına dair yaptığı bir yorum beni çok etkilemişti.
Tufanın ortasında, gemiye binmeyi reddeden oğlu Kenan’ın ardından Hz. Nuh, çaresizlik içinde Allah’a seslenir. Oğlunun neden kendisini dinlemediğini, gemiye binmek yerine dağa çıkarak kurtulabileceğine nasıl inandığını sorar. Üçüncü yakarışında ise Allah’tan sarsıcı bir cevap alır:
“Ne zamandan beri o senin oğlun oldu? Ben onu sana, bir ömür boyunca beni tanımasına vesile olman için verdim. Sen neden onu bu kadar benimsedin?”
Bu yorum üzerine düşününce insanın aklına şu soru geliyor: Evlatlarımızı bile kendimize ait görmememiz öğütlenirken, hayatta ne çok şey için “benim” diyoruz.
Sözde biliyoruz aslında… Konuşmalarımız hep bunu hatırladığımızı gösteriyor. “Dünyada misafiriz”, “Bu can bize emanet”, “Mülk Allah’ındır” diyoruz. Ama iş eyleme geldiğinde bu sözlerin gereğini ne kadar yerine getiriyoruz?
Birine bir şey verirken bile verenin kendimiz olduğunu düşünüyoruz. Oysa biz kimiz ki verelim? Kimden aldığımızı, kime verdiğimizi ne kadar biliyoruz?
Sokakta bir kediyi beslediğimizde bile belki yalnızca minnettar olmalıyız. Çünkü Tanrı, bir cana ulaşmak için bizim elimizi kullanmıştır. Bize düşen, bunu bir iyilik hanesine yazıp sahiplenmek değil, o iyiliğe vesile olabildiğimiz için şükretmektir.
Daha çok “denge” üzerine çalıştığım için alma-verme dengesi konusunda da çok soru alıyorum.
Benim cevabım ise şu: Senin dengelemen gereken bir şey yok. Her şey zaten kendi ölçüsünde. Sen vermekle yükümlüsün, alacağın sana gelecektir. Onu söküp almana, hesap yapmana, verdiğinin karşılığını beklemene gerek yok.
İyilik yap, denize at. Balık bilmezse Hâlık bilir.
Günün sonunda içselleştirmemiz gereken hayatta ne kadar aldığımız ya da ne kadar verdiğimiz değil; hiçbir şeyin gerçek sahibi olmadığımızdır.
Bir yerde okuduğum ve çok etkilendiğim şu sözlerle yazımı bitirmek istiyorum:
"...Doğmadan önce herşey görünmezdir. Öldükten sonra da herşey görünmez olur.
Ne kaybettin ki ağlıyorsun? Ne yarattın ki yok oldu? Ne aldıysan buradaydı. Ne verdiysen buradaydı. Bugün sana ait olan dün başkasına aitti. Yarın da bir başkasına ait olacak
O zaman ne için üzülüyorsun?..."
Işık olsun.
Namaste.
Yorum Yazın