Vefat eden bir yakınımın cenaze namazı için camiye gitmiştim. Orada gördüğüm bir manzara dikkatimi çekti.
Hulusi Akar Camii’nin önünde, cenaze namazlarının kılınmasını bekleyen tam on cenaze vardı.
On cenaze, on farklı hayat, on farklı yaş… 30 yaşında genç bir kadın, 94 yaşında bir ihtiyar, 54 yaşında başka birisi…
Son bulan on ömür… Geride kalan anneler, babalar, evlatlar, yaşanamamış hayatlar, yarım kalmış hikâyeler, kurulmuş ama gerçekleşememiş hayaller…
Hepimiz biliriz ki ölüm haktır. Bir gün hepimizin başına gelecek, kaçınılmaz bir gerçektir.
Ancak benim dikkatimi çeken, aslında ölenlerden ziyade geride kalanların tutumuydu.
Cenazelerin başında kimi araba alıp satmaktan, kimi ev alıp satmaktan, kimi de işlerinin iyi gitmediğinden bahsediyordu.
İmam, cenaze namazına başlamak üzere olduğunu ilan ettiği anda, sohbetlerine yalnızca namazı kılacak kadar ara veriyor, namazın ardından kaldıkları yerden konuşmaya devam ediyorlardı.
Oysa ölüm, geride kalanlar içindir. Ölen artık dünya hayatını geride bırakmıştır. Fakat biz geride kalanlar, ne yazık ki çoğu zaman ölümden ibret almıyor, gereken dersi çıkarmıyoruz.
Hekimoğlu İsmail’in çok güzel bir sözü vardır…
“Musalla Taşındaki Her Cenaze, Kürsüye Çıkmış En Büyük Hatiptir! Hiçbir Şey Söylemezler; Ama Çok Şey Anlatırlar.”
Tabii, anlayana…
Peki, o cenaze bize ne anlatıyor? Hiç düşündük mü?
Elbette dünya işlerinden vazgeçmeyelim. Çalışalım, üretelim, gayret edelim. Hayatın sorumluluklarını yerine getirelim. Ancak bu kadar da ölümden uzaklaşmayalım. Bir cenazenin başında, hatta hayatın en sıradan anlarında bile ölümü hatırlayalım.
Daha dün yanı başımızda, tıpkı bizim gibi kanlı canlı, bizimle sohbet eden, çayını, kahvesini içen, gülen, hayatın içinde olan bir insan, bugün bir tabutun içinde sessiz sedasız yatıyor.
Dün bizimle aynı hayatı paylaşan o insanın bugün artık aramızda olmayışı, aslında bize çok şey anlatmıyor mu?
Biz ölümden kaçtığımızı sanıyoruz. Ama yaşadıkça ona biraz daha yaklaşıyoruz.
Ölüm sadece başkalarının başına gelen bir olay değil, hepimizin yaşayacağı kaçınılmaz bir hakikattir.
Mesele ölümü bilmek değil, onu unutmadan yaşayabilmektir…
Yorumlar
Baki NEBİOĞLU