Edebiyat dersimizin ilk konusuydu edep…
Üniversite sıralarında, kelimelerin dünyasına açılmayı beklerken insanın kendi içine açılan bir kapının eşiğinde bulmuştuk kendimizi. Prof. Dr. Kudret Altun’u büyülenmiş gibi dinleyişimi ve onun sesinden dökülen şu dizeleri hâlâ hatırlıyorum:
Ehl-i irfan arasında aradım, kıldım talep,
Her hüner makbul imiş, illa edep illa edep…
Aradan geçen yıllar, o dizelerin anlamını hayatın içinden örneklerle derinleştirdi. İnsanın bildikleri çoğaldıkça incelmeyi de öğrenmesi gerektiğini; bir sözü söyleyebilmenin, o sözü söylemeye her zaman hak vermediğini zamanla daha iyi anladım.
Edep, söylenecek sözü bilmek kadar, o sözün bir kalpte nasıl yankılanacağını da düşünmektir. Bazen dilimizin ucuna gelen bir cümleyi, karşımızdakinin yüreğini gözeterek yeniden kurmaktır. Haklı olduğumuz bir anda bile sesimizi yükseltmeden konuşabilmek, kimsenin mahcubiyetini kendi üstünlüğümüze çevirmemektir.
“Edep ya Hu…”derken insan, kendi içine de seslenir. Öfkesi kabardığında, gururu incindiğinde, son sözü söylemek için sabırsızlandığında bu sesin kendisine ulaşmasına ihtiyaç duyar. Çünkü insanın olgunluğu, en çok da kendini tutmakta zorlandığı anlarda görünür.
İrfan, okunan kitaplardan hayata sızabildiği ölçüde yer eder insanda. Bir başkasını sabırla dinleyişimizde, bilmediğimizi söyleyebilme cesaretimizde, gönlünü kırdığımız birinin karşısına geçip özür dileyebilmemizde… Öğrendiğimiz onca şey, gündelik hayatın bu küçük anlarında anlamını bulur.
Şimdi o ilk dersi düşündüğümde, hocamızın sesini yılların ötesinden yeniden duyar gibi oluyorum. Defterimize yazdığımız iki dize, hâlâ üzerinde düşünmemiz gereken bir ders olarak duruyor önümüzde.
İnsan, hüneriyle ne yapabildiğini; edebiyle kim olduğunu gösterir.
Hünerimizi geliştirirken gönlümüzü de inceltebilmek, hayatın türlü sınavları içinden edepli kalabilerek geçebilmek dileğiyle…
Yorumlar
Mustafa OĞUDAY
Kadir Acı
Merve şener
Sibel boran
Nesibe
Soner ersoylu
Kadir Acı
Evren Coskun