Nedir bu kadınlardan alıp veremediğimiz?..
Bir insanın yaşam hakkına kim, hangi gerekçeyle son verebilir? Bir kadın neden öldürülür? Bir eş, bir anne, bir öğretmen, bir evlat hangi suçun bedelini canıyla öder?
Artık mesele yalnızca kadın cinayetleri değildir. Mesele, toplumun vicdanında büyüyen şiddettir.
Canı sıkılan silaha sarılıyor. Öfkesini kontrol edemeyen tetiğe basıyor. Bir zamanlar sevdiğini söyleyen insan, bugün o insanın yaşamına son verebiliyor.
Bir okulun önünde öğretmenler hedef oluyorsa, bir araçta kadınlar kurşunların hedefi hâline geliyorsa, burada durup düşünmek zorundayız.
Bunun adı ecel değildir. Bunun adı cinayettir!
Kadın; hayatın yükünü omuzlayan, çocuk büyüten, evini ayakta tutan, çalışan, üreten, yorulan ama çoğu zaman yorgunluğunu içine gömen insandır.
Evinde şiddet gören kadın…
Toplum içinde aşağılanan kadın…
Ekonomik özgürlüğü elinden alınan kadın…
Çocuklarını tek başına büyütmek zorunda kalan kadın…
Peki, bütün bu fedakârlıkların karşılığı ölüm mü olmalı?
Kadın, bir erkeğin malı değildir. Eşinin, babasının, kardeşinin veya herhangi bir kişinin üzerinde mülkiyet hakkı bulunan bir varlık hiç değildir. Kadın, kendi hayatı, iradesi ve onuruyla eşit bir insandır.
Burada asıl sorgulamamız gereken, yalnızca tetiği çeken el değildir. O eli cinayete götüren zihniyet, görmezden gelinen tehditler, uygulanmayan koruma kararları ve şiddeti normalleştiren toplumsal anlayıştır.
TÜİK'in 2024 araştırmasına göre kadınların yaşamlarının herhangi bir döneminde fiziksel şiddete maruz kalma oranı yüzde 12,8'dir. Psikolojik şiddet oranı ise yüzde 28,2'dir. Bunlar yalnızca istatistik değil, milyonlarca insanın yaşamına dokunan gerçeklerdir.
Peki, daha kaç kadın öldürülecek?
Adalet, cinayetten sonra verilen cezadan ibaret değildir. Adalet, cinayeti önceden önleyebilmek, tehdit altındaki kadını koruyabilmek ve suçlunun cezasız kalmayacağını gösterebilmektir.
Kadın cinayeti işleyenlerin hak ettikleri cezaları almaları, hukukun bütün gücüyle uygulanması gerekir. Ancak öfkeyle değil, hukukla hareket etmeliyiz. Suçun karşılığı bağımsız mahkemelerde, adil yargılama sonucunda belirlenmelidir.
Bir binanın ortasından bir tuğla çekerseniz, o binanın ayakta kalmasını bekleyemezsiniz.
Kadınları yok sayan, kadınların yaşam hakkını koruyamayan bir toplumun geleceği de sağlam olamaz.
Unutmayalım; kadın yalnızca bir evin değil, toplumun da temel direğidir.
Binanaleyh;
Bir kadının yaşamına son veren el, yalnızca bir insanı öldürmez; bir çocuğun annesini, bir ailenin umudunu, bir toplumun vicdanını da yaralar.
Biz artık ağıt yakmak değil, kadınların yaşadığı bir ülke istiyoruz.
Kadınlar korkmadan sokağa çıkabilmeli, evinde huzurla yaşayabilmeli, işine güvenle gidebilmeli.
Çünkü kadınların yaşam hakkı bir lütuf değil, en temel insan hakkıdır.
Kadınları yaşatamayan bir toplum, geleceğini de yaşatamaz!
Gazetecilik susmayacak, vicdan susmayacak. Bu mesele unutulmayacak!
Yorum Yazın