Kuşkusuz, menfaat üzerine kurulan hayatlar ve çıkar ilişkileri, günümüz insan ilişkilerinin en büyük sorunlarından biri hâline geldi. Öyle ki menfaati kendisine hayat felsefesi edinen insanların sayısı her geçen gün artıyor. Dostluklar, arkadaşlıklar, hatta akrabalık ilişkileri bile çoğu zaman karşılıklı beklentilerin gölgesinde kalıyor.
Eskilerin çok anlamlı bir sözü vardır: “İyilikten menfaat bekleyen tefecidir.” Ne yazık ki bugün iyilik yapmak bile başlı başına bir erdem olmaktan çıkıyor. İnsanlar, yaptıkları iyiliğin karşılığını beklemeyi adeta bir hak olarak görüyor. Karşılıksız bir tebessümün, samimi bir yardımın, çıkarsız bir dostluğun kıymeti giderek azalıyor.
Bir bakıyorsunuz, oy verecek kişi iş istiyor, memur olma şartı koşuyor. Evlenecek çiftler sevginin, sadakatin ve huzurun önüne dayalı döşeli evi, bilezikleri, lüks arabayı koyuyor. Dostluklar ise bazen bir telefonun ucunda, bir makamın gölgesinde, bir menfaatin hesabında tükeniyor.
Peki, insanlık nereye gidiyor?
Elbette herkesin beklentileri, hayalleri ve ihtiyaçları olabilir. Ancak her ilişkinin merkezine çıkarı koyduğumuzda kaybettiğimiz şey yalnızca dostluk değil, insanlığımızdır.
Unutmayalım ki makamlar değişir, para tükenir, imkânlar biter. Geriye ise insanın karakteri, vicdanı ve bıraktığı iz kalır.
Menfaat bitince biten dostluk, zaten dostluk değildir. İyiliği hesapla yapanın kazancı olabilir ama gönüllerde bıraktığı bir değeri olmaz.
Yorum Yazın