Hafta sonu, yıllardır görmediğim komşularımızla bir araya geldik. Her birini anne ve baba yerine koyduğum, çocukluğumun güzel hatıralarında özel bir yeri olan insanları yıllar sonra yeniden görmek beni hem duygulandırdı hem de ziyadesiyle mutlu etti.
Fevzi Çakmak Mahallesi'nde doğduk, büyüdük. 1980'li ve 1990'lı yıllarda mahallemizde öyle güzel komşuluk ilişkileri vardı ki… Aynı binada yaşayan herkes birbirini yakından tanır, birinin derdiyle dertlenir, sevinciyle sevinirdik.
Ayşe teyzeyi Feride teyzeden, teyzelerimizi annemizden ayırmazdık. Ahmet amcayı, Mithat amcayı adeta babamız gibi görürdük. Binamızda saygı, sevgi ve dayanışma en üst seviyedeydi.
Bir binaya yeni taşınan olduğunda mutlaka hoş geldin ziyaretine gidilir, bir ihtiyaçları olup olmadığı sorulurdu. Annemin hasta olduğu günlerde yemeklerimizi komşularımız yapar, bizleri okula onlar gönderirdi. Babamın görevi nedeniyle şehir dışında olduğu zamanlarda ise köksal amcalardan, Ali amcalardan, Mehmet amcalardan yardım alırdık.
Düğün olduğunda bütün evlerin kapısı açılır, mutluluğumuz tüm bina sakinlerinin ortak sevinci olurdu. Cenazelerde ise komşularımız adeta seferber olurdu. Çünkü biz sadece aynı binada oturmuyorduk; büyük bir ailenin fertleri gibiydik.
Peki, bugün ne değişti?
Maalesef günümüzde o güzel komşuluk ilişkilerinden eser kalmadı. Kendi adıma söyleyeyim, ben de dahil olmak üzere komşularımıza giderek yabancılaştık.
Öyle ki komşularımızın cenazesini bile WhatsApp grubuna gelen mesajlardan öğrenir olduk. Düğünleri ise binanın önüne gelen gelin arabasından, davulun sesinden haberdar oluyoruz.
Birbirimize tahammülümüz kalmadı. 48 dairelik bir binada adeta yabancı gibiyiz. Çocuk seslerine katlanamaz olduk, tadilat çalışmalarına saatine bakarak kızar hale geldik. Asansörde karşılaştığımız komşumuzla selamlaşmaktan bile çekinir olduk. Eskiden böyle değildi. Samimiyet vardı, sıcaklık vardı, paylaşmak vardı. Bir kapı çalındığında açılır, bir tabak yemek komşuyla paylaşılırdı.
Haksızlık etmeyelim. Hâlâ eski komşuluk ilişkilerinin yaşandığı, insanların birbirine sahip çıktığı binalarımız var. Belki eskisine oranla daha samimi ilişkilerin sürdüğü yerler de vardır. Ancak genel olarak baktığımızda kaybettiğimiz çok şey olduğu açık.
Keşke biraz daha birbirimizi tanısak, birbirimize vakit ayırsak. Keşke bir selamı, bir hatır sormayı, bir fincan kahveyi yeniden hayatımızın parçası haline getirebilsek.
Çünkü komşuluk sadece aynı binada, aynı sokakta yaşamak değildir. İyi günde sevincini, kötü günde derdini paylaşabilmektir. Bazen bir aile ferdinden daha yakın olabilmektir.
Keşke her şey eskisi kadar güzel olsa…
Bu arada, hafta sonu bizleri sıcak köy evlerinde ağırlayan Mithat ve Ayşe Kara ailesine gönülden teşekkür ediyorum. Ellerinden öpüyorum. Bir de ikram ettikleri enfes arabaşının tadını unutamadığımı özellikle belirtmek istiyorum.
Ne güzel şeydi eski günler, ne güzel şeydi eski komşuluklar…
Yorum Yazın